Categories
Malayalam Articles

എന്‍.എസ്.എസ്സും എസ്.എന്‍.ഡി.പിയും: ഹിന്ദുത്വ രാഷ്ട്രീയത്തിന്‍റെ രണ്ടു കുറുക്കു വഴികള്‍

എന്‍.എസ്.എസ്സും എസ്.എന്‍.ഡി.പിയും: ഹിന്ദുത്വ രാഷ്ട്രീയത്തിന്‍റെ രണ്ടു കുറുക്കു വഴികള്‍

ഡോ. ടി ടി ശ്രീകുമാര്‍ (മാധ്യമം വാര്‍ഷികപ്പതിപ്പ്, 2013)

ജാതിയുടെ രാഷ്ട്രീയം ജാതി രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. ജാതി രാഷ്ട്രീയത്തെ വിശകലനം ചെയ്യുന്നതിനുള്ള ഒരു ഉപാധി കൂടിയാണ് ജാതിയുടെ രാഷ്ട്രീയം. കേരളത്തെ ജാതി ദുര്‍ഭൂതം വിഴുങ്ങുന്നു എന്ന് ഇപ്പോള്‍ വേവലാതികള്‍ ഉയര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. എന്താണ് ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനം? ജാതിയില്ലാത്ത ഇന്ത്യയെ, കേരളത്തെ ഉടനെയൊന്നും സങ്കല്പ്പിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. ജനാധിപത്യത്തില്‍ ജാതി എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കപ്പെടണo, വിമര്‍ശിക്കപ്പെടണം എന്നത് അല്‍പ്പം സങ്കീര്‍ണ്ണമായ ഒരു കാര്യമാണ്. കേരളത്തില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഈ പ്രശ്നം സജീവമാകാനുള്ള കാരണം എന്‍ എസ്. എസ്. നേതൃത്വത്തിന്റെയും എസ്. എന്‍. ഡി. പി നേതൃത്വത്തിന്റെയും ചില പരസ്യ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളാണ്. പ്രാതിനിധ്യ ജനാധിപത്യത്തെയും അതിന്റെ ചിട്ടവട്ടങ്ങളെയും അപഹസിക്കുന്ന വിധത്തിലുള്ള അല്‍പ്പത്തം നിറഞ്ഞ പ്രസ്താവനകളിലൂടെ സര്‍വരുടെയും പരിഹാസ പാത്രമാവാന്‍ ആദ്യമായാണ് ഈ സംഘടനകള്‍ തുനിയുന്നത്.

വെള്ളാപ്പള്ളി യോഗ നേതൃത്വം പിടിച്ചെടുത്ത ശേഷം ഹിന്ദുത്വ ശക്തികളുമായി നിസ്സങ്കോചം കൈകോര്‍ത്ത്‌ കൊണ്ട് തുടര്‍ച്ചയായി ഇത്തരം പല പ്രസ്താവനകളും നടത്തുകയും വി എം സുധീരനും മറ്റും എതിരെ പരസ്യമായി രംഗത്ത്‌ വന്നു ജനങ്ങളാല്‍ തിരസ്കരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. സംയമനത്തിന്റെ എല്ലാ സീമകളും ലംഘിക്കുന്ന, പ്രാതിനിധ്യ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സൌമനസ്യങ്ങളെ, അതിനു മേല്‍ തങ്ങള്‍ക്കുള്ള ആധിപത്യത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളാണെന്നു ധരിക്കുന്ന നേതൃത്വങ്ങളുടെ കൈപ്പിടിയില്‍ എന്‍. എസ്. എസ്സും എസ്. എന്‍. ഡി. പി യും ഒതുങ്ങിപ്പോയത് ചരിത്രത്തിലെ അവയുടെ ജന്മോദ്ദേശം പൂര്ത്തീകരിക്കപ്പെട്ടത്തിന്റെയും, അവ പൂര്‍ണമായും അപ്രസക്തമായി സമൂഹം കയ്യൊഴിയേണ്ട ബാധ്യതകളായിക്കഴിഞ്ഞു എന്നതിന്റെയും സൂചനയായാണ് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്.

ജാതി വിഭജിത സമൂഹത്തില്‍ ജാതി സംഘടനകള്‍ എങ്ങനെയാവരുത് എന്നതിന്റെ കടുത്ത മാതൃകകളായി എന്‍. എസ്. എസ്സും എസ്. എന്‍. ഡി. പി യും മാറിയതിനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം അവയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ നേതൃത്വത്തിനാണ്. സങ്കീര്‍ണ്ണമായ അംഗത്വഘടനയും സമ്പത്തും സംഘടനാ രൂപവും, സ്ഥാപനങ്ങളും നല്‍കുന്ന സാമ്രാജ്യഭരണബോധമല്ലാതെ ഈ സമ്പത്തിന്റെയും സംഘടനാ ശക്തിയുടെയും സാമൂഹികമായ അടിസ്ഥാനത്തെ കുറിച്ചുള്ള രാക്ഷ്ട്രീയമായ ധാരണയില്ലയ്മയില്‍ നിന്നാണ് ഇവരുടെ മെഗലോമാനിയ ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. തങ്ങള്‍ ഏതോ വോട്ടു ബാങ്കുകള്‍ക്ക് മുകളില്‍ ഇരിക്കുകയാനെന്ന മിഥ്യാധാരണയാല്‍ നയിക്കപ്പെടുന്ന ഈ നേതൃത്വങ്ങള്‍ക്ക്‌ സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളിലൂടെ ഈ അവകാശവാദം വകവച്ചു കൊടുക്കുന്ന രണ്ടു മുന്നണികളും, ഇവരുടെ മൃദു ശക്തി തങ്ങളുടെ ശക്തി കൂടിയാണെന്നു മനസ്സിലാക്കുന്ന സംഘപരിവാറുമാണ് ഇവിടെ ഉള്ളത്.

സെല്‍വരാജ് വീണ്ടും മത്സരിക്കുമ്പോള്‍ വിജയകുമാറിനെ പെരുന്നയിലേക്കയച്ചില്ലെങ്കില്‍ ഉറക്കം വരാത്ത സി പി എം നേതൃത്വം ഉള്ളപ്പോള്‍, തങ്ങളുടെ മന്ത്രിസ്ഥാനങ്ങളും തെരഞ്ഞെടുപ്പിലെ സ്ഥാനാര്‍ഥിത്വവും കെ പി സി സിയിലെ ഭാരവഹിത്വവുമെല്ലാം ഇവരുടെ അനുഗ്രഹമാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന കോണ്ഗ്രസ് നേതൃത്വo ഉള്ളപ്പോള്‍, ഇത്തരം മേഗലോമാനിയകള്‍ ഇവര്‍ക്ക് ഉണ്ടായില്ലെങ്കിലെ അത്ഭുതപ്പെടെണ്ടതുള്ളു. അല്ലെങ്കില്‍ ചരിത്രത്തിലെ സ്വന്തം സ്ഥാനത്തെ കുറിച്ച് ബോധം വേണം. കുറഞ്ഞപക്ഷം സാമാന്യബോധമെങ്കിലും വേണം.

എന്‍. എസ്. എസ്സും എസ. എന്‍. ഡി. പിയും പോലുള്ള സംഘടനകള്‍ കേരളത്തില്‍ രൂപം കൊള്ളുന്നതിനു പിന്നില്‍ സവിശേഷമായ ഒരു സാമൂഹിക ചരിത്രമുണ്ട്. കേരളത്തിലെ സങ്കീര്‍ണമായ ജാതി വ്യവസ്ഥയുമായി അത് കേട്ട് പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. 1890 -1910 കാലഘട്ടം കേരളത്തിലെ ബ്രാഹ്മണാധിപത്യം പ്രത്യശാസ്ത്രപരമായി പുനര്നിര്‍വചിക്കപ്പെട്ട കാലമായിരുന്നു. 1800 മുതല്‍ തുടങ്ങിയ മാറ്റങ്ങള്‍ തലമുറകളിലൂടെ കടന്നു ജാതിവ്യവസ്ഥയെ അതിന്റെ സമൂര്‍ത്തമായ സാമൂഹിക-സാമ്പത്തികാവസ്ഥകളില്‍ മനസ്സിലാക്കാനും വിശദീകരിക്കാനും കഴിയുന്ന രാഷ്ട്രീയ പക്വത ഉണ്ടാവുന്നത് ഈ കാലത്താണ്. 1850 ശേഷമുണ്ടായ സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ ഫലങ്ങള്‍ കണ്ടു തുടങ്ങുന്നത് ഈ ദശകങ്ങളിലാണ്.

സാഹിത്യത്തിലെ ഇതിന്റെ ഏറ്റവും നല്ല ഉദാഹരങ്ങള്‍ ഒയ്യാരത് ചന്തുമേനോന്റെ ‘ഇന്ദുലേഖ’യും പോത്തേരി കുഞ്ഞമ്പുവിന്റെ ‘സരസ്വതി വിജയ’വും ആണ്. 1888 -ലെ അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠ, 1893 ലെ അയ്യങ്കാളിയുടെ വില്ലുവണ്ടി യാത്ര, മലയാളി മെമ്മോറിയലിനെ തുടര്‍ന്നുണ്ടായ ഈഴവ മെമ്മോറിയല്‍, 1898-99 കാലത്തെ സവര്‍ണ്ണ-ദളിത്‌ കായിക സംഘട്ടനങ്ങള്‍, തുടര്‍ന്ന് നടന്ന കാര്‍ഷിക സമരം, അയ്യങ്കാളിയുടെ സാധുജന പരിപാലന സംഘം രൂപീകരണം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രജാ സഭയിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം തുടങ്ങി സവര്‍ണ്ണാധിപത്യ പ്രത്യശാസ്ത്രം ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ തിരിച്ചടികള്‍ നേരിട്ട ദശകങ്ങളായിരുന്നു 1890-1910 കാലഘട്ടം. കേരള ചരിത്രത്തില്‍ നായര്‍ – നമ്പൂതിരി സമവായം പൊളിഞ്ഞതും ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ്. അടിക്കടി ഉണ്ടായ ദളിത്‌ മുന്നേറ്റo ഈ സമവായത്തിന് അധിക കാലം പ്രത്യയശാസ്ത്ര സാധുത ഉണ്ടാവില്ലെന്ന് നായര്‍ വിഭാഗങ്ങളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. അയ്യങ്കാളിയുടെ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സ്വാധീനം തന്നെ ആയിരുന്നു ഈഴവ രാഷ്ട്രീയത്തിലെയും മാറ്റങ്ങള്‍ക്കു ഒരു പരിധി വരെ കാരണമായത്. സവര്‍ണ്ണ രാഷ്ട്രീയ മുന്നണിയുടെ പല തലങ്ങളിലുള്ള വിള്ളലുകള്‍ക്ക് വഴിമരുന്നിട്ട ഇടപെടലുകളായിരുന്നു അയ്യങ്കാളിയുടെത്.

സൂരി നമ്പൂതിരിപ്പാട്‌ എന്ന കഥാപാത്രത്തിലൂടെ 1891-ല്‍ ചന്തു മേനോന്‍ ആണു ആദ്യമായി നമ്പൂതിരിയെ പരസ്യമായി ഒരു ശൂദ്രന്‍ നിന്ദിക്കുന്ന വ്യവഹാരം അന്നത്തെ മലയാണ്‍മയില്‍ കൊണ്ട് വരുന്നത്. എത്ര നിന്ദ്യനായാലും നമ്പൂതിരി ആദരിക്കപ്പെടെണ്ടവണെന്ന പൊതു ധാരണയെ ചന്തുമേനോന്‍ അട്ടിമറിക്കുക ആയിരുന്നു. നായര്‍-നമ്പൂതിരി സമവായം ഒരു അധികാരം പങ്കു വയ്ക്കല്‍ മാത്രം ആയിരുന്നില്ല. സഗോത്ര വിവാഹം പിന്തുടര്‍ന്നിരുന്ന നായര്‍ സമുദായത്തിന്റെ ഒരാവശ്യം കൂടി ആയിരുന്നു (അമ്മാവന്റെ മകളെ വിവാഹം കഴിക്കുന്ന രീതി അതിന്റെ ഒരു വകഭേദമായി കാണാം). ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടോടെ ഈ സമവായo നായര്‍ സമുദായത്തിന് ആവശ്യമില്ലാതാവുകയും ചന്തുമേനോന്‍ മുതല്‍ ചട്ടമ്പി സ്വാമികള്‍ വരെയുള്ളവരുടെ വിമര്‍ശനങ്ങള്‍ സമുദായ നേതൃത്വം ഏറ്റെടുക്കയും ചെയ്തപ്പോഴാണ് തങ്ങള്‍ പെട്ടിരിക്കുന്ന വലിയ കെണിയെ കുറിച്ച് നമ്പൂതിരി സമുദായത്തിന് ബോധ്യം വരുന്നത്. സംബന്ധം തന്നെ ഒരു കെണി ആയിരുന്നു.

സഗോത്ര വിവാഹത്തിലൂടെ ഉണ്ടാവുന്ന വലിയ ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കുന്നതിന് സഹായിച്ച ഒരു നിയമ വിധേയ മാര്‍ഗം ആയിരുന്നു നമ്പൂതിരിയെ സംബന്ധം ചെയ്തു അതില്‍നിന്ന് അയാളുമായി മാനസിക ബന്ധമില്ലാത്ത കുട്ടികളെ ജനിപ്പിക്കുക എന്നത്. ഇത്തരത്തില്‍ വെറുമൊരു സ്പേം ഡോണര്‍ മാത്രം ആയിരിക്കുന്ന അയാള്‍ക്കാവട്ടെ അച്ഛന്‍ എന്ന രീതിയിലുള്ള യാതൊരു അവകാശവും ഇല്ല. അയാളുടെ സ്വത്തും നായര്‍ സമുദായം ചോദിച്ചില്ല. അതിനു വേണ്ടി നമ്പൂതിരിമാരെ ധാരാളമായി കിട്ടാന്‍ വേണ്ടി ഉണ്ടാക്കിയതാണ് നമ്പൂതിരിമാരില്‍ മൂത്ത മകന്‍ മാത്രം സ്വന്തം സമുദായത്തില്‍ നിന്ന് കല്യാണം കഴിച്ചാല്‍ മതി എന്ന നിയമം. ഇതെങ്ങനെ നായന്മാര്‍ക്ക് നമ്പൂതിരിമാരുടെ മേല്‍ അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്നത് ഇപ്പോഴും കുഴക്കുന്ന ഒരു പ്രശ്നമാണ്. തിരിച്ചായിരുന്നു അധികാരത്തിന്റെ വഴി എന്നത് സാങ്കേതികമായി ശരിയാണെങ്കിലും ഈ നിയമബന്ധനങ്ങള്‍ ഏതു സമുദായത്തിനാണ് ഗുണം ചെയ്തത് എന്നത് വിസ്മരിച്ചു കൊണ്ട് അതിന്റെ ഗുണ ദോഷവിചാരം സാധ്യമാവുന്നതെങ്ങനെ?

അതുവഴി നിരവധി നമ്പൂതിരി സ്ത്രീകള്‍ അവിവാഹിതരായി കഴിയേണ്ടി വന്നിരുന്നു എന്ന് കൂടി ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഈ നായര്‍-നമ്പൂതിരി സമവായത്തില്‍ നമ്പൂതിരി സമുദായതിനുണ്ടായ നഷ്ടം ചെറുതല്ല എന്ന് കാണാം. പുതിയ സാമ്പത്തിക ശക്തികള്‍ രൂപം കൊണ്ടതോടെ മരുമക്കത്തായം തകര്‍ന്ന് തുടങ്ങുകയും നായര്‍ സമുദായത്തില്‍ സ്വന്തം തറവാട്ട്‌ സ്വത്തു സൂക്ഷിക്കുന്നതിനും സഗോത്ര വിവാഹജന്യമായ ആരോഗ്യ പ്രശ്നങ്ങള്‍ പരിഹരിക്കുന്നതിനും ഉണ്ടാക്കിയ സംബന്ധം എന്ന സ്ഥാപനo അധികപ്പറ്റായിത്തീരുകയും ചെയ്തു. ഇതോടെ വഴിയാധാരമായത് നമ്പൂതിരിമാരാണ്.

ഈ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ചട്ടമ്പി സ്വാമികളുടെ രൂക്ഷമായ നമ്പൂതിരി വിമര്‍ശനം ഉണ്ടായത്. നമ്പൂതിരിമാര്‍ക്ക് നല്‍കി പോരുന്ന ആദരവ് അവര്‍ അര്‍ഹിക്കുന്നില്ലെന്നും അത് എത്രയും പെട്ടെന്ന് നിര്‍ത്തണമെന്നും ശക്തമായി തന്നെ അദ്ദേഹം എഴുതിയിരുന്നു. ഇതിന്റെ ചുവടു പിടിച്ചുണ്ടായ സംഘടന ആണു എന്‍ എസ് എസ്. ബ്രാഹ്മണാധിപത്യത്തില്‍ നിന്ന് ആത്യന്തികമായി പുറത്തു കടക്കാനും എന്നാല്‍ അത് സൃഷ്ടിച്ച അധികാരത്തിന്റെ സൌജന്യങ്ങള്‍ തങ്ങള്‍ക്കു നഷ്ടപ്പെടാതെ സൂക്ഷിക്കാനും വെമ്പുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയമായിരുന്നു ആദ്യകാല എന്‍. എസ്. എസ്സിന്റെത്ത്. നായര്‍ മേല്ക്കൊയ്മക്ക് ഇടിവ് തട്ടാതെ കേരള സമൂഹത്തെ ജാതി വ്യവസ്ഥിയിയില്‍ തളച്ചിടുക, ദളിത്‌ വിഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നുണ്ടാവുന്ന ശക്തമായ പ്രതിഷേധത്തെയും അവരുടെ മുന്നേറ്റങ്ങളെയും തളക്കാന്‍ ഉതകുന്ന രാക്ഷ്ട്രീയ കൂട്ടുകെട്ടുകള്‍ക്ക് നേതൃത്വം നല്‍കുക എന്നെ ലക്ഷ്യങ്ങളുമായാണ് എന്‍. എസ്. എസ്. പ്രധാനമായും പ്രവര്‍ത്തിച്ചിട്ടുള്ളത് എന്ന് കാണാം. പലപ്പോഴും എസ്. എന്‍. ഡി. പി യെ തങ്ങളുടെ വഴിക്ക് കൊണ്ട് വരാനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ എന്‍. എസ്. എസ്. നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ കടുത്ത ഹിന്ദുത്വ വാദിയായ വെള്ളാപ്പള്ളി നടേശന്‍ യോഗ നേതൃത്വം പിടിച്ചെടുക്കുന്നത് വരെ ഇങ്ങനെ എസ്. എന്‍ ഡി പി യെ സ്വന്തം ചൊല്‍പ്പടിക്ക് നിര്‍ത്താന്‍ എന്‍. എസ്. എസ്സിന് ഒരിക്കലും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

1957 –ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിക്ക് പിന്തുണ കൊടുത്ത എന്‍. എസ്. എസ്. പാര്‍ട്ടിക്കെതിരെ തിരിഞ്ഞത് ആ ഭരണത്തിനെതിരെ ഉയര്‍ന്നു വന്ന ജനരോഷത്തിനു ഒപ്പം നില്ക്കുക, അങ്ങനെ സ്വന്തം ആധിപത്യം കൂടുതല്‍ ഉറപ്പിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ ആയിരുന്നു. ആ തന്ത്രം വിജയിച്ചതിന്റെ ഫലമായാണ്‌ ഇരു മുന്നണികളും ഇപ്പോള്‍ എന്‍. എസ്. എസ്സിനോട് അതിര് കടന്ന വിധേയത്വം കാട്ടുന്ന സ്ഥിതിയിലേക്ക് കാര്യങ്ങള്‍ ചെന്നെത്തിയത്. കേരള രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഒരോ പ്രതിസന്ധി ഘട്ടത്തിലും ഇത്തരത്തിലുള അവസര വാദപരമായ ചാഞ്ചാട്ടങ്ങള്‍ എന്‍. എസ്. എസ്. നടത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇപ്പോള്‍ ചെയ്യുന്നത് പോലെയുള്ള പരസ്യമായ വിലപേശലിന്റെ അധമ രാഷ്ട്രീയത്ത്തിലേക്ക് സംഘടന പ്രവേശിക്കുന്നത് ഇന്നത്തെ നേതൃത്വത്തിന്റെ വരവോടെ ആണ്. എന്നാല്‍ ഇതിനു പിന്നില്‍ വെറും വിലപേശല്‍ തന്ത്രം മാത്രമാണോ ഉള്ളത്? അതിനെക്കാള്‍ വലിയ ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്ര-രാഷ്ട്രീയ അജണ്ട ഈ പുതിയ നീക്കത്തില്‍ ഉള്ചെര്‍ന്നിട്ടുണ്ടോ എന്ന് തീര്‍ച്ചയായും പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

നായന്മാരുടെ വോട്ടു കൊണ്ടാണ് ജയിക്കുന്നത് എന്നത് കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ തെറ്റായ ധാരണ ആണ്. കൊണ്ഗ്രസ്സിനു ജയിക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നത് ന്യൂനപക്ഷത്തിന്റെ വോട്ടു കൊണ്ട് മാത്രമാണ്. ഹിന്ദുക്കള്‍ ഏതാണ്ട് ഭൂരിപക്ഷവും ഇടതു പക്ഷത്തിനാണ് വോട്ട് ചെയുന്നത് എന്ന് കേരള ശാസ്ത്ര സാഹിത്യ പരിഷത് സര്‍വേ നടത്തി വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട് (A snapshot of Kerala: Life and Thoughts of the Malayalee People, 2008). അത് നോക്കിയാല്‍ കാണാന്‍ കഴിയുന്നത്‌ 2001 ലെ തെരഞ്ഞടുപ്പില്‍ എല്‍. ഡി. എഫ്-ന് കിട്ടിയ വോട്ടുകളില്‍ 70 ശതമാനവും ഹിന്ദുക്കളുടെതായിരുന്നു എന്നാണ്. 16.5 ശതമാനം വോട്ടു ക്രിസ്ത്യന്‍ സമുദായത്തിന്റെയും 13 ശതമാനം വോട്ടു മുസ്ലിം സമുദായത്തിന്‍റെതുമായിരുന്നു. അതായത് പ്രധാനമായും കേരളത്തിലെ നമ്പൂതിരി-നായര്‍-ഈഴവ വിഭാഗങ്ങളുടെ പിന്തുണയാണ് ഇടതു ജനാധിപത്യ മുന്നണിയുടെ ശക്തി എന്നര്‍ത്ഥം.

ഇത് മനസ്സിലാക്കികൊണ്ടാണ് ഇ. എം. എസ് മുതലുള്ള എല്‍ ഡി എഫ് നേതാക്കള്‍ ആ മുന്നണിയെ മൃദു ഹിന്ദുത്വ ശക്തിയാക്കി മാറ്റുകയും നിരന്തരം ന്യൂനപക്ഷ രാക്ഷ്ട്രീയത്തെ ആക്രമിക്കുന്നതില്‍ ഏര്‍പ്പെടുകയും ചെയ്യുവാന്‍ തുനിഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. ഐക്യ ജനാധിപത്യ മുന്നണിയുടെ സാമൂഹികാടിത്തറ ന്യൂനപക്ഷ സമുദായങ്ങളാണ്. 2001-ല്‍, പരിഷത്തിന്റെ കണക്കനുസരിച്ച്, യു ഡി എഫിന് കിട്ടിയ വോട്ടുകളില്‍ 39 ശതമാനം മാത്രമാണ് ഹിന്ദു വോട്ടുകള്‍. യു. ഡി. എഫ്- ന് മൊത്തം ലഭിച്ച വോട്ടുകളില്‍ 31 ശതമാനം മുസ്ലീം വോട്ടുകളും 30 ശതമാനം ക്രിസ്ത്യന്‍ വോട്ടുകളുമാണ്. ന്യൂനനപക്ഷങ്ങളുടെ അകമഴിഞ്ഞ പിന്തുണ ആണു യു ഡി എഫി-നെ നിലനിര്‍ത്തുന്നത്.

ജാതി അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള കണക്കുകളും ശ്രദ്ധേയമാണ്. എല്‍ ഡി എഫിന് പട്ടിക ജാതി പട്ടിക വര്‍ഗ്ഗ വോട്ടുകളിന്മേലുള്ള സ്വാധീനം വലുതല്ല എന്നതാണത്. ഹിന്ദു മതത്തില്‍ നിന്ന് തന്നെ അകലാന്‍ ദളിത്‌ സമുദായങ്ങള്‍ ശ്രമിക്കുന്ന കാലത്ത് ഇത് യാദൃശ്ചികമല്ല. എല്‍. ഡി. എഫിന്റെ ജാതി വോട്ടുകളില്‍ 20 ശതമാനം ദളിത്‌ -ആദിവാസി വോട്ടുകളായിരുന്നെങ്കില്‍ യു ഡി എഫ് ന് 19 ശതമാനം വോട്ടുകള്‍ ഇവരില്‍ നിന്ന് ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. പിന്നാക്ക വോട്ടുകളുടെ കാര്യത്തില്‍ 60 ശതമാനം എല്‍ ഡി എഫിനും 51 ശതമാനം യു ഡി എഫിനുമാണ് എന്ന് കാണാം. എന്നാല്‍ ഇതില്‍ മുസ്ലീം വോട്ടുകളും ഉണ്ട് എന്നതിനാല്‍ ഈ കണക്കു വിശകലനപരമായി ഒന്നും തന്നെ എടുത്തു പറയുന്നില്ല. അതുപോലെയാണ് മുന്നാക്ക സമുദായങ്ങളുടെ കാര്യവും. എല്‍ ഡി എഫ് 19, യു ഡി എഫ് 30 എനിങ്ങനെയാണ് ഇതിലെ ശതമാന കണക്കു എങ്കിലും ഇതില്‍ ക്രിസ്ത്യന്‍ സമുദായവും ഉള്‍പ്പെടുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ വിചാരിക്കുന്നു. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ ന്യൂനപക്ഷ ദളിത്‌ വോട്ടുകളാണ് യു. ഡി. എഫിനെ സഹായിക്കുന്നത്. അല്ലാതെ എന്‍. എസ് എസ്സിന്റെയും എസ്. എന്‍. ഡി. പിയുടെയും വോട്ടുകളല്ല. ശാസ്ത്ര സാഹിത്യ പരിഷത്തിന്റെ കണക്കുകള്‍ പ്രകാരം കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഹിന്ദു മുന്നണി സി പി. എം നയിക്കുന്ന എല്‍ ഡി എഫ് ആണ്.

ഇപ്പോള്‍ എന്‍. എസ്. എസ്സും എസ്. എന്‍. ഡി. പിയും ന്യൂനപക്ഷ പ്രീണനത്തിന്റെ പേര് പറഞ്ഞു യു. ഡി. എഫിനെ ആക്രമിക്കുന്നത് ആ സഖ്യത്തിന്റെ സാമൂഹിക അടിത്തറ തകര്‍ത്തു ന്യൂനപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ചിറകരിയുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ്. ന്യൂനപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തെ തകര്‍ക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ ഹിന്ദുത്വ ശക്തികള്‍ക്കു എല്‍. ഡി. എഫിലും അതിനു പുറത്തും മേല്‍ക്കോയ്മ തുടരാന്‍ പറ്റുകയുള്ളു എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ഈ ആക്രമണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം എന്ന് തോന്നുന്നു. താക്കോല്‍ സ്ഥാനങ്ങളില്‍ സമുദായാംഗങ്ങള്‍ വേണമെന്ന ആവശ്യം ഉന്നയിക്കുനത് തന്നെ കപടമായ ന്യൂനപക്ഷ ഭീതിയുടെ രാഷ്ട്രീയം മുന്നണികളെക്കൊണ്ട് അംഗീകരിപ്പിക്കനാണ്. ബി ജെ പി-ക്കു നേരിട്ട് കേരളത്തില്‍ അധികാരത്തില്‍ വരാന്‍ കഴിയില്ല എന്നത് കൊണ്ടാവാം ഇവര്‍ ന്യൂനപക്ഷത്തിന്റെ പിന്തുണ തീരെയില്ലാത്ത എല്‍ ഡി എഫിനെ പിന്തുണക്കുന്നത്. എന്ത് വന്നാലും ഇനി ന്യൂനപക്ഷ സമുദായങ്ങള്‍ അധികാരത്തിലെക്കെത്തരുത് എന്ന ദുശ്ശാഠ്യം എന്‍. എസ്. എസ്സും എസ്. എന്‍. ഡി. പിയും ഇന്ന് ഒരുപോലെ വച്ച് പുലര്‍ത്തുന്നു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. പിന്നാക്ക സമുദായ മുന്നണിയില്‍ നിന്നുള്ള എസ്. എന്‍. ഡി. പി യുടെ തൊണ്ണൂറുകളിലെ പിന്മാറ്റവും ഹിന്ദുത്വ ശക്തികളുമായുള്ള ഇന്നത്തെ വലിയ ചങ്ങാത്തവും ഇപ്പോഴത്തെ പുതിയ നേതൃത്വം വന്നത്തിനു ശേഷമുള്ള നയം മാറ്റമാണ്.

കേരളത്തിലെ ന്യൂനപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തെ സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം എന്‍. എസ്. എസും എസ്. എന്‍. ഡി. പിയുo ഉയര്‍ത്തുന്ന വെല്ലുവിളി യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ പൌരത്വപരമായ നിലനില്പ്പിനെതിരെയുള്ള ഹിന്ദുത്വ ശക്തികളുടെ തന്നെ വെല്ലുവിളിയായി മനസ്സിലാക്കപ്പെടെണ്ടതുണ്ട്. ഇത് യു ഡി എഫിനോടുള്ള വെറും വിലപേശല്‍ രാഷ്ട്രീയമായി മാത്രം ചുരുക്കി കാണുന്നത് ഇതിനു പിന്നിലുള്ള വലിയ അജണ്ടകളെ കാണാതെ പോകുന്നതിനു തുല്യമാണ്.

ഒരു ജനാധിപത്യവും വലിയ അസമത്വങ്ങള്‍-സാമൂഹികമോ സാമ്പത്തികമോ ആയ അസമത്വങ്ങള്‍- ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ പര്യാപ്തമല്ല. ഗ്രീക്ക് നഗര ജനാധിപത്യത്തില്‍ പൌരന്‍ ഒരു സ്വതന്ത്ര പുരുഷന്‍ ആണ്. ലിംഗപരമായ അസമത്വം പോലും അന്നത്തെ ജനാധിപത്യം ഉള്‍ക്കൊണ്ടിരുന്നില്ല. അടിമകളെയും വിദേശികളെയും മാറ്റി നിര്‍ത്തുന്നു എന്നതിനൊപ്പം വേണം സ്ത്രീകളെയും ജനാധിപത്യ പ്രക്രിയയില്‍ പങ്കെടുപ്പിച്ചിരുന്നില്ല, സമ്പൂര്‍ണ്ണ പൌരത്വം നല്‍കിയിരുന്നില്ല എന്ന പ്രശ്നത്തെ മനസ്സിലാക്കാന്‍. ജനാധിപത്യത്തെ വിശാലമാക്കുക എന്നാല്‍ മാറ്റി നിര്ത്തപെട്ടിരുന്നവരെ മുഴുവന്‍ പൌരത്വത്തോടും കൂടി പങ്കാളികളാക്കുക എന്നതാണ്. അധികാരം എന്നത് ഒരു സാമൂഹിക ബന്ധം ആണ്. സാമൂഹികമായ സംഘര്‍ഷങ്ങളുടെ തലത്തിലാണ് അതിന്റെ സമവാക്യങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നത്‌. ഗ്രീക്ക് നഗര ജനാധിപത്യത്തിലായാലും സമകാല പ്രാതിനിദ്ധ്യ ജനാധിപത്യത്തിലായാലും അധികാരത്തിന്റെ കേന്ദ്രീകരണവും വിതരണവും അതിന്റെ സങ്കീര്‍ണതകളും ഒഴിവാക്കി പൌരത്വത്തിന്റെ പ്രശ്നം ചര്‍ച്ച ചെയ്യാന്‍ ആവില്ല. രണ്ടു പ്രധാന ഹിന്ദു ജാതി സംഘടനകളുടെ നേതൃത്വം ഇപ്പോള്‍ സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്ന നിലപാടുകളിലെ രാഷ്ട്രീയo ന്യൂനപക്ഷ-പൌരത്വ വിരുദ്ധ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെതാണ്. മുന്നണികള്‍ ഇത് തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ അത് ജനാധിപത്യത്തിന്‍റെ അന്ത:സത്തയെ തകര്‍ക്കുന്ന വലിയ ഭീഷണി ആയി മാറുമെന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയമില്ല.

Categories
Malayalam Articles

ഭരണ ഭീകരതയുടെ നഗര മുഖത്തില്‍

ഭരണ ഭീകരതയുടെ നഗര മുഖത്തില്‍

ഡോ. ടി ടി. ശ്രീകുമാര്‍. (ഇന്ത്യാ വിഷന്‍ അതിഥി, 11 അഗസ്റ് 201)

അഭൂതപൂര്‍വ്വമായ ഒരു സാഹചര്യമാണ് തിരുവനന്തപുരത്ത് ഇപ്പോള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കുന്നത്. കേരളത്തിലെ രണ്ടു പ്രബല മുന്നണികള്‍ പരസ്പരം യുദ്ധ സന്നദ്ധരായിരിക്കുന്നു. മുന്‍പ് കേരളത്തില്‍ കേട്ട് കേള് വിയില്ലാത്ത ഒരു സമര മുറയാണ്‌ എല്‍. ഡി. എഫ് സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ലോകത്തെമ്പാടും സിവില്‍ സമൂഹം സ്വന്തം പരിമിതികളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ചരിത്രപരമായി സാധ്യമായതെന്ന് കണ്ടെത്തിയതും ആരുടേയും നേതൃത്വത്തിലല്ലാതെ ജനങ്ങള്‍ സ്വയം സംഘടിച്ചു വിജയകരമായി പല രാജ്യങ്ങളിലും പരീക്ഷിച്ചതുമായ അനിശ്ചിത കാല ഭരണ കേന്ദ്ര ഉപരോധ സമരം എല്‍. ഡി. എഫ്. പോലെ ശക്തമായ കേഡര്‍ അടിത്തറയുള്ള ഒരു മുന്നണി സ്വയം സേവകരെ മുന്‍‌കൂര്‍ തിരെഞ്ഞെടുത്തു അയച്ചു നടത്തുവാന്‍ പോവുകയാണ്. ഇത് നേരിടുന്നതിനാവട്ടെ ഇതിനു മുന്‍പൊന്നും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത സന്നാഹങ്ങളാണ് യൂ. ഡി. എഫ്. സര്‍ക്കാര്‍ ഒരുക്കിയിട്ടുള്ളത്. തികച്ചും ആശങ്കാജനകമായ സാഹചര്യമാണിത്.

സമരത്തിന്റെ ലക്‌ഷ്യം മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ രാജിയാണ് എന്ന് പ്രതിപക്ഷ നേതാക്കള്‍ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അത് നേടിയെടുക്കുo വരെ ഉപരോധം തുടരും എന്നാണു അവര്‍ പറയുന്നത്. എന്നാല്‍ ഭരണ കേന്ദ്രത്തിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനം ഉറപ്പു വരുത്താന്‍ ആവശ്യമായ സജ്ജീകരണങ്ങളാണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് സര്‍ക്കാര്‍ പറയുന്നു. സമരത്തിന്റെ ന്യായാന്യായങ്ങള്‍ അവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ. കേരളത്തിലെ ദളിത്‌-ആദിവാസി ഭൂപ്രശ്നം പരിഹരിക്കാതെ ഭരണം തുടരാന്‍ അനുവദിക്കില്ലെന്നൊന്നും പറഞ്ഞു ഇന്ന് വ്യവസ്ഥാപിത പാര്‍ട്ടികള്‍ ഏതെങ്കിലും സമരം ചെയ്യും എന്ന് വിശ്വസിക്കാന്‍ മാത്രം നമ്മള്‍ നിഷ്കളങ്കരല്ല. യഥാര്‍ത്ഥ ജനകീയ സമരങ്ങളോട്, ചെങ്ങറ മുതല്‍ അരിപ്പ വരെയുള്ള ഭൂസമരങ്ങളോട്, കാതിക്കുടം സമരത്തോട്, അവരാരെങ്കിലും ഐക്യദാര്‍ഡ്യo പ്രഖ്യാപിക്കും എന്നുപോലും നാം ഒരിക്കലും കരുതുന്നില്ല. കക്ഷി രാക്ഷ്ട്രീയ സമരങ്ങളെല്ലാം അധികാരത്തിനു വേണ്ടിയാണ്. ഈ സമരവും അങ്ങനെ തന്നെ. ആദിവാസികള്‍ക്ക് ഭക്ഷണം എത്തിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും സര്‍ക്കാരിനോട് പൊറുക്കുന്ന, എന്നാല്‍ അധികാര സമരത്തിന്റെ പാചകപ്പുരകള്‍ക്ക് ജീവന്‍ കൊടുത്തും കാവല്‍ നില്‍ക്കാന്‍ മുതിരുന്ന, അത് വിളിച്ചു പറയുന്ന, നേതൃത്വപരമായ മുന്‍ഗണനകള്‍ തീരുമാനിക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞതാണ് കേരള രാക്ഷ്ട്രീയം. ഇന്ത്യന്‍ രാക്ഷ്ട്രീയവും.

അതുകൊണ്ട് തന്നെ, ഇവിടെ പ്രധാനമായിട്ടുള്ളത്, സമരത്തിന്റെ ന്യായാന്യായങ്ങളല്ല. സമരങ്ങളോടുള്ള ഭരണകൂട സമീപനത്തിന് ഏതളവുവരെ പോകാം എന്നുള്ളതാണ്. പുതിയ കീഴ്വഴക്കങ്ങള്‍ക്ക് കാരണമായേക്കാവുന്ന കടുത്ത നടപടികള്‍ സ്വീകരിക്കുന്ന ഭരണകൂടമാണ്‌ ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ ബാധ്യതപ്പെട്ടവര്‍. എല്‍. ഡി. എഫിന്റെ സമരം അക്രമാസക്തമാവാന്‍ ഇടയുണ്ട് എന്ന കാരണത്താല്‍ ഒരു ജനാധിപത്യ ഭരണകൂടത്തിനു എന്തൊക്കെ നടപടികള്‍ സ്വീകരിക്കാo, സ്വീകരിക്കാന്‍ പാടില്ല എന്നതിനെ കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ മാനദണ്ഡങ്ങളെയും മാറ്റി മറിക്കുന്ന താണ് ഉമ്മന്‍ ചാണ്ടിയുടെയും തിരുവഞ്ചൂര്‍ രാധാകൃഷ്ണന്റെയും ഇപ്പോഴത്തെ സമീപനം.

തികഞ്ഞ ഏകാധിപതികള്‍ ഇത്തരം സമരങ്ങളോട് സ്വീകരിക്കാറുള്ള കടുത്ത നടപടികള്‍ മുന്‍കൂറായി സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. പ്രതിപക്ഷ സമരത്തെ നേരിടാന്‍ കേന്ദ്ര സേനയെ വിളിച്ചു. ഹോട്ടലുകളില്‍ സമരത്തിനെത്തുന്നവരെ താമസിപ്പിക്കുന്നതിന് കര്‍ശനമായ വിലക്ക് ഏര്‍പ്പെടുത്തി. പൊതു കക്കൂസുകളും മൂത്രപ്പുരകളും അടച്ചിടും എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. സമരത്തിന്‌ എത്തുന്നവര്‍ക്ക് കഴിക്കാനുള്ള ഭക്ഷണം പാചകം ചെയ്യാന്‍ അനുവദിക്കില്ലെന്ന് നിലപാടില്‍ പോലീസിനെ അയച്ചു. എന്തിനു വീടുകളില്‍ ബന്ധുക്കളെ താമസിപ്പിക്കാന്‍ കൂടി അനുവദിക്കില്ലെന്ന് ഗ്രാമങ്ങള്‍ തോറുമെത്തി ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന സ്ഥിതി വരെ കാര്യങ്ങളെത്തി. മദ്യവില്‍പ്പന തടയലും കരുതല്‍ തടങ്കലും മറ്റും വേറെയും. നിരോധനാജ്ഞ പ്രഖ്യാപിക്കാന്‍ ആലോചന ഉണ്ടായിരുന്നത്രേ!

ഇത് ജനാധിപത്യം സംരക്ഷിക്കാനാണ് പൌരാവകാശം സംരക്ഷിക്കാനാണ് എന്ന വാദം എത്ര പൊള്ളയാണ്‌. പൌര സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ, മനുഷ്യാവകാശങ്ങളുടെ, അടിസ്ഥാന മാനദണ്ഡങ്ങളെ പോലും അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് ഭരണകൂട ഭീകരത അഴിച്ചു വിടാനുള്ള സന്ദര്ഭമാക്കി ഈ സമരത്തെ ഉപയോഗിക്കാനുള്ള അമിതാധികാര വ്യഗ്രതയാണ് ഒരു ജനാധിപത്യ പാര്‍ട്ടിയുടെ രണ്ടു നേതാക്കള്‍ കാട്ടിയിരിക്കുന്നത്. ഇതു മന്ത്രിസഭയുടെയോ, യു. ഡി. എഫിലെ പാര്ട്ടികകളുടെയോ, എന്തിന്റെ കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ തന്നെയോ സമ്മതത്തോടെ ചെയ്തിട്ടുള്ളതല്ല എന്നത് ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന കാര്യമാണ്. യൂ. ഡി. എഫ് നേതൃത്വവും, കോണ്ഗ്രസ് നേതൃത്വവും ഇതംഗീകരിക്കാന്‍ ബാദ്ധ്യസ്ഥരായി തീരുന്നു എന്നുള്ളത് ഇതുമായി ബന്ധെപ്പെടുത്തെണ്ടതില്ല. ഇത്രയും വലിയ ജാനാധിപത്യ ധ്വംസനം ഒരു ചെറിയ നഗരത്തിനു മേല്‍ അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കാന്‍ ഭരണ നേതൃത്വത്തിലെ രണ്ടു വ്യക്തികള്‍ വിചാരിച്ചാല്‍ കഴിയും എന്നത് നമ്മെ ചിന്തിപ്പിക്കേണ്ട വസ്തുതയാണ്. ഇത്തരം നേതാക്കളുടെ തീരുമാനങ്ങളെ പിന്നീട് പാര്ട്ടികള്‍ക്ക് അംഗീകരിക്കേണ്ടി വരുന്നത് മുന്‍പും ഉണ്ടായിട്ടുള്ളതാണ്. ഇങ്ങനെ ഇ. എം എസിന്റെ പിടിവാശിക്ക് വഴങ്ങി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോലീസ് നടത്തിയ ചന്ദനതോപ്പ് വെടിവയ്പ്പിനെ പാര്‍ട്ടിക്ക് ന്യായീകരിക്കേണ്ടി വന്ന ഗതികേടിനെ കുറിച്ച് കെ. ദാമോദരന്‍ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ഇതൊരിക്കലും ആശാസ്യമല്ല.

അനിശ്ചിതകാല ഭരണ കേന്ദ്ര ഉപരോധം എന്ന സമര മാര്‍ഗ്ഗം ശരിയോ തെറ്റോ എന്നത് അവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ. മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ ഓഫീസ് യൂ. എന്‍. അവാര്‍ഡ് നേടിയത് അതിന്റെ അഴിമതി വിരുദ്ധ പ്രവര്ത്തനത്തിനാണ്‌ എന്ന് ഇപ്പോഴും ആ വെബ്‌ സൈറ്റില്‍ ഉണ്ട്. അവാര്‍ഡ്‌ മുഖ്യമന്ത്രിക്കായിരുന്നില്ല, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓഫീസിനായിരുന്നു. ആ ഓഫീസാണ് ആരോപണ വിധേയമായത്. ആ ഓഫീസിലെ ജീവനക്കാരെയാണ് പുറത്താക്കേണ്ടി വന്നത്. ആ ഓഫീസിലെ ജീവനക്കാരെ ആണു തട്ടിപ്പ് കേസ്സില്‍ അറസ്റ്റ് ചെയ്യേണ്ടി വന്നത്. അവര്‍ കുറ്റം ചെയ്തു എന്ന് തെളിയുന്നതുവരെ നിരപരാധികള്‍ ആണ്. എന്നാല്‍ ജനാധിപത്യ രാക്ഷ്ട്രീയത്തിലെ സാമാന്യ മര്യാദ എന്താണ്? പൊതു ധാര്‍മികത എന്താണ്? ഇത്രയും വലിയ ആരോപണങ്ങള്‍ ഉണ്ടാവുമ്പോള്‍, ഇത്രയും പേരെ പുറത്താക്കേണ്ടി വരുമ്പോള്‍, അവരില്‍ പലരും സര്‍ക്കാര്‍ ജീവനക്കാര്‍ അല്ല, രാക്ഷ്ട്രീയമായി നിയമിതരായവരായിരുന്നു എന്നത് കൂടി ചേര്‍ത്ത് വച്ച് ആലോചിക്കുമ്പോള്‍, ഏറ്റവും ഉചിതമായ തീരുമാനം ആ ഓഫീസിന്റെ മുഖ്യ ചുമതലയുള്ള മുഖ്യ മന്ത്രി രാജി വയ്ക്കുക എന്നതായിരുന്നു. പ്രാതിനിധ്യ ജനാധിപത്യമാണ്. പാര്‍ട്ടിക്ക് മറ്റൊരാളെ നിയോഗിക്കാം. ഈ വാര്‍ത്ത വന്നപ്പോള്‍ തന്നെ യു. എന്‍. ആ അവാര്‍ഡ്‌ പിന്‍ വലിക്കണം എന്നാണ്‌ പലരും പങ്കു വച്ച ഒരഭിപ്രായo എന്ന നിലയില്‍ ഞാനും എഴുതിയിരുന്നത്. അന്ന് പ്രതിപക്ഷം സമരം തുടങ്ങിയിരുന്നില്ല. അതിനു മുന്‍പ് ആ അവാര്‍ഡു തന്നെ സംശയത്തിന്റെ നിഴലിലാണ് എന്നതും, അതിന്റെ നാമ നിര്‍ദേശത്തെ കുറിച്ച് വ്യക്തതയില്ലെന്നതും എനിക്ക് കുറിക്കേണ്ടി വന്നിരുന്നു- സോഷ്യല്‍ മീഡിയയില്‍. അന്ന് സോളാര്‍ സംഭവo തന്നെ പുറത്ത് വന്നിരുന്നില്ല.

ഇങ്ങനെ ഭരണ നേതൃത്വം സംശയത്തിന്റെ നിഴലില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ഒരു സാഹചര്യത്തിലാണ്, ഉമ്മന്‍ ചാണ്ടി രാജി വയ്ക്കാനോ, കോണ്ഗ്രസ് പാര്‍ട്ടി ഉമ്മന്‍ ചാണ്ടിയെ മാറ്റി നിര്‍ത്തി മറ്റൊരാളെ മുഖ്യമന്ത്രിയാക്കാനോ തയ്യാറാവാത്ത സാഹചര്യത്തിലാണ്, ഞാന്‍ അമിത സമര സമാഹരണം എന്ന് പല കാരണങ്ങള്‍കൊണ്ടും ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കുന്ന, ഈ എല്‍. ഡി. എഫ് സമരം നടക്കുന്നത്. ഇന്ന് ഉമ്മന്‍ ചാണ്ടി ചോദിച്ച 13 ചോദ്യങ്ങള്‍ എത്ര പ്രസക്തമാണെങ്കില്‍ പോലും അവ ചോദിക്കാനുള്ള ധാര്‍മ്മികമായ അവകാശം അദ്ദേഹത്തിനു ഉണ്ടോ എന്നത് അദേഹം തന്നെ ആലോചിക്കേണ്ടതാണ്. ആ ചോദ്യങ്ങളില്‍ ഒന്ന് ലാവലിന്‍ പ്രശ്നത്തില്‍ പ്രതിയായ പിണറായി വിജയനല്ലേ സമരം നയിക്കുന്നത് എന്നതായിരുന്നു. നിസ്സാരമായ യുക്തികളുടെ അകമ്പടിയുള്ള ദയനീയമായ സ്വയംരക്ഷകളിലേക്ക് മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് ചുരുങ്ങേണ്ടി വന്നിരിക്കുന്നു.

ഇത്തരം വലിയ ഭരണകൂട ഭീകരതക്കുള്ള എല്‍ ഡി എഫിന്റെ മറുപടി തങ്ങള്‍ യാതൊരു ക്രമ സമാധാന പ്രശ്നവും ഉണ്ടാക്കില്ല എന്നാണു. വീണ്ടും വീണ്ടും പ്രതിപക്ഷ നേതാക്കന്മാരെ കൊണ്ട് ഇങ്ങനെ പറയിപ്പിക്കുന്നത് തന്നെ എത്ര ലജ്ജാകരമാണ്. അതുതന്നെ ഭരണകൂട ഭീകരതയുടെ ഏറ്റവും വലിയ തന്ത്രമാണ്. പിണറായി വിജയന്‍റെ പത്ര സമ്മേളനത്തില്‍ പോലും വലിയൊരു ഭാഗം ചെലവഴിച്ചത്‌ തങ്ങള്‍ അക്രമം അഴിച്ചു വിടില്ല എന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും പറയാനായിരുന്നു. പോലീസ് എവിടെ നില്‍ക്കുന്നോ അവിടെ ഞങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടുള്ള യാത്ര അവസാനിപ്പിക്കും അറസ്റ്റ് ചെയ്തു നീക്കിക്കൊള്ളട്ടെ എന്നൊക്കെ ഇങ്ങനെ ദയനീയമായി മുന്‍‌കൂര്‍ പറയിപ്പിക്കാന്‍ സാഹചര്യം ഉണ്ടാക്കുന്നത്, ഇങ്ങനെ സമരക്കാരെയെല്ലാം നിരന്തരം മുന്‍‌കൂര്‍ പ്രതിരോധത്തിലാക്കുന്നത് എകാധിപതികളുടെ രീതിയാണ് എന്ന് ഖേദപൂര്‍വ്വം പറയേണ്ടി വന്നിരിക്കുന്നു.

കേരളത്തിലെ ഒരു മാധ്യമ സ്ഥാപനത്തിനും ഈ നിലപാടുകളെ അംഗീകരിക്കാന്‍ന് കഴിയില്ല എന്നാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. ഈ സമരത്തിന്റെ പേരിലുണ്ടായിരിക്കുന്ന യുദ്ധസന്നാഹം കേരളത്തില്‍ വളര തെറ്റായ ചില മാമൂലുകളാണ് സൃഷ്ടിക്കാന്‍ പോകുന്നത്. ഇത് പോലീസിനു നല്‍കുന്ന ദുരധികാര ബോധം ചെറുതായിരിക്കില്ല. ഈ ഗവര്‍മെന്റു എക്കാലത്തും നിലനില്‍ക്കില്ല. അടുത്ത ഭരണക്കാലത്തും ഇതേ നടപടികള്‍ ഉണ്ടായേക്കും. എക്കാലത്തേക്കുമായി കേരള പോലീസിനെ ഭീകരവല്ക്കരിക്കുകയാണ് ഇപ്പോഴത്തെ നടപടികളിലൂടെ ഉമ്മന്‍ ചാണ്ടിയും തിരുവഞ്ചൂര്‍ രാധാകൃഷ്ണനും ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ഇതിന്റെ പൂര്‍ണ്ണമായ ഉത്തരവാദിത്തം ഈ രണ്ടു വ്യക്തികള്‍ക്കുമാണ്. ചരിത്രത്തിന്റെ ഏതോ ചൂണ്ടു വിരല്‍ അവര്‍ക്ക് നേരെ ഉയരുന്നത് ഞാന്‍ കാണുന്നുണ്ട്.

Categories
Malayalam Articles

ഭൂപടത്തിനടിയിലെ മണ്‍പാളികള്‍

ഭൂപടത്തിനടിയിലെ മണ്‍പാളികള്‍

ഡോ. ടി ടി ശ്രീകുമാര്‍ (മാതൃഭുമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ്, ആഗസ്റ്റ് 4 2013)

പോസ്റ്റ്‌ കൊളോണിയല്‍ സാഹിത്യവും പഠനങ്ങളും ഇന്ന് വലിയൊരു അക്കാദമിക് മേഖലയാണ്. അതിന്റെ ബഹുസ്വരത അമ്പരപ്പിക്കുന്ന വൈവിദ്ധ്യങ്ങളെ ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ പര്യാപ്തവുമാണ്. ഈ കുറിപ്പില്‍ അതിന്റെ വിപുലമായ സാധ്യതകളെകുറിച്ചല്ല ഞാന്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നത്. മറിച്ചു ചരിത്രം മറിച്ചിട്ട ഒരു ഭൂപടത്തിന്റെ അടിയിലെ തകര്‍ന്ന മണ്‍പാളികളിലേക്ക് നോക്കുകയാണ്. തെക്ക് കിഴക്കന്‍ ഏഷ്യയിലെയും വെസ്റ്റ് ഇന്‍ഡീസ്സിലെയും രണ്ടു വ്യത്യസ്ത ഉദാഹരണങ്ങള്‍ എന്റെ മുന്‍പിലുണ്ട്. അവിടുത്തെ ഇന്ത്യക്കാരെ കുറിച്ചു ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ആദ്യം മനസ്സില്‍ എത്തുന്നത് പ്രതിരോധം എന്നത് ചരിത്രത്തിന്റെ എത്രയോ നിസ്സഹായതകളുടെ മേലാണ് പടുത്തുയര്‍ത്തേണ്ടി വരിക എന്ന കടുത്ത വ്യാകുലതയാണ്. ലോകം മുഴുവന്‍ ഒരു പോസ്റ്റ്‌ കൊളോണിയതയില്‍ മുങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു പോസ്റ്റ്‌ കൊളോണിയല്‍ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ നോട്ടത്തില്‍. ഇത് ഹാസ്യമല്ല. രീതിശാസ്ത്രത്തിന്റെ സവിശേഷതയാണ്. സ്പിവക്കിന്റെ താരതമ്യേന സൌമ്യമായ പോസ്റ്റ്‌ കൊളോണിയല്‍ സൈദ്ധാന്തിക വിമര്‍ശനത്തെ (Spivak, G. C, 1999.‘A Critique of Post-Colonial Reason: Toward a History of the Vanishing Present’, Harvard) നിശിതമായി വിമര്‍ശിക്കുന്നുണ്ട് ടെറി ഈഗില്‍ട്ടന്‍ (London Review of Books,Vol. 21 No. 10 · 13 May 1999). എന്നാല്‍ ലോകം മുഴുവന്‍ ഇന്ന് യൂറോപ്യന്‍ ഭരണത്തിലല്ല. രാജ്യങ്ങള്‍ സ്വതന്ത്രരായിക്കഴിഞ്ഞു. എന്നാല്‍ ഏതാണ്ട് എല്ലായിടത്തും ഡീകോളനൈസേഷൻ സ്വാ തന്ത്ര്യത്തോടൊപ്പം ദേശീയ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ചു. പൌരത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന പ്രശ്നം ദേശീയതയുമായി കെട്ടു പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്നു എന്നതിനാല്‍ ഇതിന്റെ രാഷ്ട്രീയം സൃഷ്ടിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധികള്‍ എളുപ്പത്തില്‍ മറികടക്കാവുന്നതല്ല. ശ്രീലങ്കയില്‍ നടന്ന ആഭ്യന്തര യുദ്ധവും അതിന്റെ രക്തസ്നാതമായ പര്യവസാനവും നോക്കുക. മലേഷ്യയിലെ ഇന്ത്യന്‍ വംശജരുടെ സമരങ്ങള്‍ നോക്കുക. സിംഗപ്പൂരിലെ ഒച്ചയില്ലാത്ത പരാതികള്‍ നോക്കുക. പ്രതിനിധാനത്തി നു വാക്കും ഭാഷയും തേടുന്ന ഇത്തരം നിരവധി ഏഷ്യന്‍ ആഫ്രിക്കന്‍ സമൂഹങ്ങളുണ്ട്. അവിടുത്തെ ഭരണ കൂടങ്ങള്‍ കയ്യൊഴിയുകയാണ്. എന്തിനു ഞങ്ങള്‍ കൊളോണിയലിസ്റ്റുകളുടെ പാപഭാരം ചുമക്കണം? യൂറോപ്പിലേയോ അമേരിക്കയിലേയോ ഭരണകൂടങ്ങളെ നേരിടുന്ന അതേ പ്രതിരോധ രാഷ്ട്രീയവുമായി ഏഷ്യയിലെ തദ്ദേശ ഭരണകൂടങ്ങളെ നേരിടാന്‍ കഴിയില്ലെന്നതാണ് വസ്തുത. അവര്‍ സ്വയം തങ്ങളെ തന്നെ ആഗോളവല്‍ക്കരണത്തിന്റെ ഇരകളായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.

അനുഭവങ്ങളും അവയുടെ ആവിഷ്കാരവും തമ്മില്‍ വലിയ കാലയളവുകളുടെ വിടവ് D­mhmdp­v. t]mÀ¯pഗീസുകാര്‍ വന്നപ്പോള്‍ എഴുത്തച്ഛന്‍ മിണ്ടാതിരുന്നോ എന്ന് നാം വ്യാകുലപ്പെടുന്നത്‌ ഒരു പക്ഷെ സാഹിത്യത്തിന്റെ, ഭാഷയുടെ രാഷ്ട്രീയമായ ഇത്തരം കാത്തിcn പ്പുകള്‍ അവഗണിക്കുന്നതുകൊണ്ടാവാം.. മാത്രമല്ല, അറബി മലയാളം മുതലുള്ള വിമര്‍ശനാത്മക രചനകളെയും എഴുത്തച്ഛനെയും ചേര്‍ത്ത് വച്ചാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ ഈ ചോദ്യം തന്നെ അസാധുവാക്കുന്ന ഞടുക്കുന്ന ഉത്തരങ്ങളിലേക്ക്‌ കടക്കുവാനും കഴിഞ്ഞേക്കും. മലയാളത്തിലെ ആദ്യത്തെ ‘ബ്രിട്ടീഷ് വിരുദ്ധ കവിത’ എന്ന് ഞാന്‍ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് എഴുതപ്പെട്ടത് 1907-ല്‍ ആണു. പില്‍ക്കാലത്ത് ഇതേ കവി തന്നെ ബ്രിട്ടീഷ് ചക്രവÀ¯níp മംഗള ഗീതങ്ങള്‍ എഴുതിയി«pണ്ട്. എന്ന് മാത്രമല്ല, വള്ളത്തോളിന്റെ മാതൃഭക്തി നിര്‍ഭരമായ ദേശീയതയല്ല ഈ കവിതയില്‍ ഉള്ളതും

ഞാന്‍ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് വി സി ബാലകൃഷ്ണ പണിക്കര്‍ 1907-ല്‍ എഴുതിയ ‘വര്‍ഷാചന്ദ്രന്‍’ എന്ന കവിതയാണ്. എന്റെ അറിവില്‍ ഇത് ഗാന്ധിയെ കുറിച്ചാണ് എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞിട്ടില്ല. എങ്കിലും എനിക്ക് തോന്നുന്നത് ഒരു പക്ഷെ ഗാന്ധിയെ കുറിച്ചുള്ള ആദ്യത്തെ രാഷ്ട്രീയ കവിത ഇതായിരിക്കുമെന്നാണ്. ഇതിന്റെ പ്രമേയം allegoricalആണ്. അങ്ങനെ വായിച്ചാലേ അതിലെ രാഷ്ട്രീയം തെളിഞ്ഞു വരൂ.

“ഉള്ളത്തില്‍ സുഖമേകുമാറുദിതനാം

നിന്നെപ്പടിഞ്ഞാറെഴും

വെള്ളക്കാര്‍ പിടിപെട്ടു ഗോനിര തടു-

ത്തയ്യോ കുഴക്കുന്നിതേ

കൊള്ളക്കാരിവരസ്തമിക്കുമൊരുനാ-

ളന്നല്‍ഭുത ശ്രീരസം

തള്ളട്ടേ നവതാത, ഭാരത മഹീ

സൌഭാഗ്യ ഭാഗ്യപ്പടി”

1907-ല്‍ അന്ന് പതിനെട്ടു വയസ്സ് തികഞ്ഞിട്ടില്ലാ യിരുന്ന ഒരു മലയാളി ചെറുപ്പക്കാരന്റെ കവിതയില്‍ നിന്നാണ് ‘വെള്ളക്കാരെ” കുറിച്ച് ആദ്യമായി “കൊള്ളക്കാരവരസ്തമിക്കുമൊരുനാൾ” എന്ന പ്രസ്താവം ഉണ്ടായത്. ഈ വാക്യശകലം ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന പദ്യത്തിനു ഒട്ടേറെ സവിശേഷതകളുണ്ട്. വി സി ബാലകൃഷ്ണ പണിക്കര്‍ ചക്രവര്‍ത്തിമംഗളങ്ങള്‍ എഴുതുന്നതിനും വളരെ മുന്‍പ് (സാമ്രാജ്യഗാഥ, ഭൂപാലമംഗളം, ഹാനോവര്‍ വംശാവലി) എഴുതിയ കവിതയാണ് ‘വര്‍ഷാചന്ദ്രൻ ‘ എന്നതും ശ്രദ്ധേയമാണ് .

ഇതില്‍ (ചന്ദ്രനെ മറയ്ക്കുന്ന) പടിഞ്ഞാറെഴും ‘വെള്ളക്കാർ’ കൊള്ളക്കാരാണെന്ന് 1907-ല്‍ പറഞ്ഞ യുവകവി ദേശീയപ്രസ്ഥാനത്തിനും വളരെ മുന്‍പിലായിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ വിശ്വാസമില്ലാത്തവര്‍ക്കായി ഇത് കൂടി ഉദ്ധരിക്കാം:

“കൊണ്ടൽക്കോളുകളൊത്തുവന്നിഹ
പടിഞ്ഞാറെക്കടല്ക്കിപ്പുറം
കണ്ടപ്പോളലറിച്ചിരിച്ചീവിധം
നിന്നെപ്പിടിച്ചെങ്കിലും
ഇണ്ടൽപെട്ടുവിളങ്ങിടേണ്ട വെറുതേ
വങ്കാറ്റുവന്നാലുടൻ
കിണ്ടംപറ്റുമവർക്കു
നീവിലസുമന്നിന്ത്യാ’സ്വരാജോ’പമം ”

ഈ കവിത അന്ന് സൌത്ത് ആഫ്രിക്കയിലായിരുന്ന ഗാന്ധിയെ കുറിച്ചായിരുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. ആണെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയാന്‍ കവിതയിലെ textual തെളിവുകള്‍ മാത്രമേ എന്റെ കയ്യിലുള്ളു. ഇവിടെ വര്‍ഷാചന്ദ്രന്‍ മോഹന്‍ദാസ് കരംചന്ദ് തന്നെ. വെള്ളക്കാർ അദ്ദേഹത്തെ ഇപ്പോള്‍ മറച്ചാലും സ്വരാജ്യം വരുമ്പോള്‍ നവതാതനായി അദ്ദേഹം വിലസും എന്ന് 1907-ല്‍ പറഞ്ഞ പതിനെട്ടുകാരന്‍ മലയാള കവിയുടെ രാഷ്ട്രീയദീര്‍ഘവീക്ഷണത്തെ കുറിച്ച് അധികമൊന്നും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടില്ല. അന്ന് 29 വയസ്സുണ്ടായിരുന്ന, പിന്നീട് ‘ദേശീയതയുടെ കവി’ ആയി വാഴ്ത്തപ്പെട്ട വള്ളത്തോള്‍ ഇതൊക്കെ അക്കാലത്ത് ആലോചിച്ചിട്ടു പോലും ഇല്ലായിരുന്നു എന്നാണ് തോന്നുന്നത്. ഗാന്ധിയെ കുറിച്ച് എഴുതിക്കാണുമ്പോള്‍ മനം അഭിമാനപൂരിതമാവുകയോ ഞരമ്പില്‍ ചോര തിളക്കുകയോ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല എനിക്ക്. ഗാന്ധിയെ മാറിയ രാക്ഷ്ടീയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ വിമര്‍ശനാത്മകമായി കാണണമെന്നും ജയന്‍ ചെറിയാനും കന്തസ്വാമിയുമൊക്കെ നടത്തുന്ന നിശിതമായി വിചാരണകളോട് ഒപ്പം നില്‍ക്കണമെന്നും തന്നെയാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം. എങ്കിലും ഈ കവിതക്കുള്ള ചരിത്ര പരമായ പ്രാധാന്യമോ അതിന്റെ കൊളോണിയല്‍ വിരുദ്ധ ഉള്ളടക്കമോ കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കാന്‍ ആവില്ല. നവതാതനെന്നും , സ്വരാജ്യമെന്നും, വെള്ളക്കാരെന്ന കൊളളക്കാര്‍ ഒടുവില്‍ ഒഴിഞ്ഞു പോവേണ്ടി വരുമെന്നുമൊക്കെ പറയുന്ന യുവാവ് ഇതൊക്കെ ഏതു തലത്തില്‍ നിന്നാണ് പറഞ്ഞിരുന്നത് എന്നത് അന്വേഷിക്കേണ്ട കാര്യമാണ്. അപ്പോള്‍ ഇതിനു ലാവണ്യപരമായ മറ്റൊരു പ്രാധാന്യം കൂടി കൈവരുന്നു. ഇത് ശക്തമായൊരു political allegoryആയിട്ടാണ് നാം വായിക്കേണ്ടത് എന്നതാണത്. പ്രതിരോധത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സന്ദര്‍ഭം കേരളത്തില്‍ ശക്തമാവാതിരുന്നതും മറ്റു കവികള്‍ ഈ വഴിക്ക് ചിന്തിക്കുക പോലും ചെയ്യാതിരുന്നതും ഒരു പക്ഷെ ‘ഒരു വിലാപ’ ത്തിലേക്കുള്ള വളര്‍ച്ചയില്‍ അദ്ദേഹം ഈ രാഷ്ട്രീയo വിസ്മരിച്ചതുമൊക്കെയാവാം ഇതിനു തുടര്‍ച്ചകള്‍ ഉണ്ടാവാതെ പോയതിനു കാരണം.

എന്നാല്‍ ഇത്തരം കാര്യങ്ങളില്‍ ചരിത്രപരമായ മാതൃകകളോ രീതികളോ കണ്ടെത്താന്‍ വിഷമമാണ്. മക്സ്വേല്‍ 1965 –ല്‍ എഴുതിയ പഠനം പോസ്റ്റ്‌ കൊളോണിയല്‍ സാഹിത്യത്തിന്റെ രണ്ടു സാധ്യതകളെ- അമേരിക്കയും ആസ്ട്രേലിയയും കാനഡയും പോലുള്ള സെറ്റ്ലര്‍ കോളനികളും ഇന്ത്യയും നൈജീരിയയും പോലുള്ള അധിനിവേശ ഭരണ പ്രദേശങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഭാഷാപരമായ പ്രശ്നങ്ങളെ കുറിച്ച് സൂചിപ്പിക്കുന്നതാണ് (D. E. S. Maxwell (1965) “Landscape and Theme,” Commonwealth Literature: Unity and Diversity in a common Culture” ed. John Press, London: Heinemann p.82-89). കരീബിയന്‍ ദ്വീപുകളില്‍ കൂലിയടിമകളെ കൊണ്ട് വന്നു അവരുടെ ഭാഷ നശിപ്പിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി ഒരു ബാബേല്‍ പരീക്ഷണമാണ് ബ്രിട്ടീഷുകാര്‍ നടത്തിയത്- ഒരേ ഭാഷ സംസാരിക്കുന്നവരെ ഒരുമിച്ചു താമസിക്കാന്‍ അനുവദിക്കാതിരിക്കുക. കലാപം ഉണ്ടാവാതിരിക്കാനുള്ള മുന്കരുതലായിരുന്നത്രേ ഇത്! ഭാഷയുടെ മേലുള്ള ഈ ക്രൂരതയേക്കാള്‍ വലിയ ഹീനകൃത്യമുണ്ടോ എന്ന് സംശയിച്ചു പോവുകയാണ്. ഏഷ്യയെയും ആഫ്രിക്കയെയും അപേക്ഷിച്ച് കൂടുതല്‍ കാലം കോളനിവല്‍ക്കരണം നേരിട്ട കരീബിയന്‍ ദ്വീപുകളില്‍ സാഹിത്യത്തിന്റെ പ്രതിരോധം തുടങ്ങുന്നത് പതുക്കെയാണെന്നു രാജീവ് പാട്കെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ട് (Rajiv S. Patke (2002) ‘Post-Colonial Poetry in English’, Oxford University Press). വെസ്റ്റ്‌ ഇന്ത്യന്‍ കവിത കാലുറപ്പിക്കുന്നത് തന്നെ രണ്ടാം ലോക യുദ്ധത്തിനു ശേഷമുള്ള കാലത്താണ്. ബ്രിട്ടനുമായുള്ള ബന്ധം സൃഷ്ടിച്ച ധൈഷണികമായ ഉണർവുകൾ കരീബിയന്‍ രാഷ്ട്രീയചിന്തയെയാണ് കൂടുതല്‍ സജീവമാക്കിയത്. ഫ്രാന്‍സ് ഫാനന്‍, സി. എല്‍. ആര്‍. ജെയിംസ് എന്നിവരുടെ രാഷ്ട്രീയ വിചാരങ്ങള്‍ കൊളോണിയല്‍-വംശീയവിരുദ്ധ രാഷ്ട്രീയ ചിന്തയെ പുതിയ തലങ്ങളിലേക്ക് ഉയര്‍ത്തി.1868-ല്‍ ജനിച്ചു 1963-ല്‍ അന്തരിച്ച ആഫ്രിക്കന്‍-അമേരിക്കന്‍ ചിന്തകന്‍ ഡബ്ല്യൂ. ഇ. ബി. ഡുബോയിസ് സൃഷ്ടിച്ച വിചാരലോകം വിസ്മരിച്ചുകൊണ്ടല്ല, ഫാനന്‍ തുടങ്ങിയവരുടെ ചിന്തയിലുള്ള അതിന്റെ വലിയ സ്വാധീനങ്ങള്‍ അവഗണിച്ചുകൊണ്ടും അല്ല, ബ്രിട്ടീഷ് ബന്ധത്തെ കുറിച്ച് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. കോളനികളിലെ ധൈഷണിക പരിണാമങ്ങളെ വ്യത്യസ്ത ബൌദ്ധിക-രാഷ്ട്രീയ തലങ്ങളില്‍ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇതെക്കുറിച്ച് ധാരാളം ചര്‍ച്ചകള്‍ നടന്നിട്ടുമുണ്ട്‌. ഡുബോയിസ് പി എച്. ഡി നേടുന്ന ആദ്യത്തെ ആഫ്രിക്കന്‍-അമേരിക്കന്‍ ആയിരുന്നു. പാര്‍ശ്വവല്‍ക്കരണത്തിന്റെ അനുഭവത്തെ അഗാധമായി ദാര്‍ശനികവല്ക്കരിക്കുകയും രാഷ്ട്രീയവല്ക്കരിക്കുകയും ചെയ്തു അദ്ദേഹം. പത്തൊന്‍പതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാന വര്‍ഷങ്ങളിലാണ് ഡുബോയിസ് The Souls of Black Folkഎഴുന്നത്. വംശീയതയുടെ രാഷ്ട്രീയത്തെ കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചകളെ അത് ആഴത്തില്‍ മാറ്റിമറിച്ചു. വംശീയതയുടെ വിചിന്തനങ്ങളും വ്യവഹാരങ്ങളും എന്നേക്കുമായി കേവല സമത്വ വാദത്തിന്റെ ഭാഷയില്‍ നിന്ന് സ്വത്വരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാഷയിലേക്ക് മാറ്റി എന്നതാണ് ഡുബോയിസ് നല്‍കിയ ഏറ്റവും വലിയ സംഭാവന. ഇനി തിരിച്ചു പോകാന്‍ കഴിയാത്ത വണ്ണം സ്വത്വരാഷ്ട്രീയത്തെ താത്വികമായി ശക്തിപ്പെടുത്താന്‍ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞു.

എന്നാല്‍ ആത്യന്തികമായി സി. എല്‍. ആര്‍. ജെയിംസിന്റെയും ഫാനന്റെയും രചനകള്‍ തിരിച്ചു അമേരിക്കയിലെ വംശീയതാ വിരുദ്ധ പോരാട്ടങ്ങളെയും ശക്തിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. സാര്‍ത്രിന്റെ അവതാരികയോടെ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഫാനന്റെ ‘Wretched of the Earth’ (Frantz Fanon, 1961,‘The Wretched of the Earth’, Reprint (1983), with Preface by Jean Paul Satre, Middlesex: Penguin Books) അതിനു ഒരു ദശാബ്ദം മുന്‍പ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച Black Skin, White Masks (1952, London: Pluto, 1986, Translation c1967).തുടങ്ങിയ പുസ്തകങ്ങള്‍ പോസ്റ്റ്‌ കൊളോണിയല്‍ വിശകലനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന രേഖകളായി മാറിയിട്ടുണ്ട്. ഫ്രാന്‍സിലും വടക്കന്‍ ആഫ്രിക്കയിലും അള്‍ജീരിയയിലും ബ്രിട്ടിനിലുമൊക്കെ ആയാണ് ഫാനന്റെ ജീവിതം ചിതറിക്കിടക്കുന്നത്. 1961-ല്‍മുപ്പത്തി അഞ്ചാം വയസ്സില്‍ ലുക്കേമിയ ബാധിച്ചു അദ്ദേഹo മരണമടഞ്ഞു.

സി. എല്‍. ആര്‍. ജെയിംസിന്റെ, മാര്‍ക്സിസവും ലെനിനിസവുമായുള്ള ദാര്‍ശനിക യോജിപ്പുകള്‍ പുതിയ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ കൂടുതല്‍ അടുത്ത് പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ് എന്ന് തോന്നുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്റ്റാലിനിസത്തോടുള്ള പിൽക്കാല വിയോജിപ്പുകള്‍ക്കൊപ്പവും ട്രോസ്കിയിസവുമായുള്ള സമീപന വ്യതിയാനങ്ങള്‍ക്കൊപ്പവും ചേര്‍ത്ത് വായിക്കുകയും ചെയ്യാം. മക്കര്ത്തിയന്‍ അന്‍പതുകളില്‍ അദ്ദേഹം അമേരിക്കയില്‍ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടു. ക്രിക്കറ്റിനെ കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുസ്തകങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നവയാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ Beyond A Boundary(1963)എന്ന വിഖ്യാതമായ പുസ്തകത്തിന്റെ അന്‍പതാം വാര്‍ഷികം ഇക്കഴിഞ്ഞ 2013 മേയ് മാസത്തില്‍ ഗ്ല്സഗോ സര്‍വ്വകലാശാലയില്‍ പുസ്തകത്തെ കുറിച്ചും ജെയിംസിനെ കുറിച്ചുമുള്ള ഒരു അന്താരഷ്ട്ര കോണ്‍ഫറൻസ് നടത്തിയാണ് ആഘോഷിച്ചത്.

കരീബിയന്‍ റാഡിക്കല്‍ ചിന്തകരെ പോലെ തന്നെ ഭരണകൂടവുമായി ചേര്‍ന്ന് നിന്നിട്ടുള്ള എന്നാല്‍ പോസ്റ്റ്‌ കൊളോണിയല്‍ വിമത രാഷ്ട്രീയത്തിന് ശക്തി പകര്‍ന്ന അക്കാദമിക് ഗവേഷകരും അദ്ധ്യാപകരും ഉണ്ട്. ആര്‍തര്‍ ലൂയിസ് ഉദാഹരണം. നോബല്‍ ജേതാവായ ഈ കരീബിയന്‍ ധനതത്വ ശാസ്ത്രന്ജനെ കുറിച്ച് ഞാന്‍ കലാശാല വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ അറിയാനിടയായത്‌ സാമ്പത്തികശാസ്ത്രം പഠിച്ചത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് എന്ന് തോന്നുന്നു. മുഖ്യധാരയില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് കേട്ടിരുന്നില്ല. ആതില്‍ അസാധാരണമായി ഒന്നുമില്ലെന്ന് തോന്നാമെങ്കിലും ആര്‍തര്‍ ലൂയീസ് കേവലം ഒരു ബൂര്‍ഷ്വാ ധനതത്വശാസ്ത്രഞ്ജന്‍ മാത്രമായിരുന്നില്ല. മൂന്നാം ലോകത്തിന്റെ വികസനത്തെ കുറിച്ച് പാശ്ചാത്യ കേന്ദ്രിതമായ സിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ തലങ്ങും വിലങ്ങും ഉയര്‍ന്ന അന്‍പതുകളില്‍ അതില്‍ നിന്ന് വേറിട്ട്‌ ചിന്തിക്കുകയും ക്ലാസിക്കൽ സമ്പദ്ശാസ്ത്രത്തിന്റെ വിമര്‍ശനാത്മക സ്വാംശീകരണതിലൂടെ ഒട്ടൊക്കെ യുക്തിഭദ്രമായ ഒരു വികസന സിദ്ധാന്തം ആവിഷ്കരിക്കുകയും ചെയ്യാന്‍ അദ്ദേഹത്തിനായത് കരീബിയന്‍ കൊളോണിയല്‍ ചരിത്രത്തെ രാഷ്ട്രീയമായി ഉപയോഗിച്ചതുകൊണ്ട് കൂടിയാണ്.”Economic Development with Unlimited Supplies of Labour” എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രമുഖ ലേഖനം വികസന പഠനമേഖലയില്‍ തന്നെ പരിപ്രേക്ഷ്യപരമായ ഒരു മാറ്റത്തിനുകാരണമായി. ഇന്നും കേരള സര്‍വ്വകലാശാലയിലെത് അടക്കമുള്ള പല ധനതത്വ ശാസ്ത്ര വകുപ്പുകളിലും ആര്‍തര്‍ ലൂയിസിന്റെ ഈ ലേഖനം പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാല്‍ അതിന്‍റെ ധൈഷണിക- രാഷ്ട്രീയ ചരിത്ര പശ്ചാത്തലം ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്നതില്‍ സംശയമുണ്ട്‌.

അധീശത്വത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം സൃഷ്ടിക്കുന്ന വീര്‍പ്പുമുട്ടലുകള്‍ സാംസ്കാരികമായ, പ്രതിനിധാനങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങുന്നത്‌ ഒറ്റയടിപ്പാതകളിയലൂടെയല്ല. അതിന്റെ തീവ്രതയും സാന്ദ്രതയുമൊക്കെ കാലദേശങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ചു വ്യത്യസ്തമായിരിക്കുകയും ചെയ്യും. ബ്രിട്ടീഷ് കവികളുടെ രചനകളായിരുന്നു കൊളോണിയല്‍ കാലത്ത് വെസ്റ്റ് ഇന്ത്യന്‍ കവിതയായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. അതാവട്ടെ ബ്രിട്ടീഷ് കാവ്യപാരമ്പര്യങ്ങളുടെ അനുകരണങ്ങള്‍ മാത്രമായിരുന്നു. യൂറോപ്യന്‍ പാസ്റ്ററല്‍ മാതൃക പിന്തുടര്‍ന്ന് വെസ്റ്റ് ഇന്ത്യന്‍ ഭൂമിശാസ്ത്രത്തെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ടുള്ള കവിതകളായിരുന്നു ആ കാലത്ത് എഴുതപ്പെട്ടത്. രചയിതാവാരെന്നറിയാത്ത Whole Proceedings of Captain Dennis’s Expedition (ജമൈക്ക, 1718), അടിമത്തത്തെ അനുകൂലിച്ചെഴുതിയ എം ജെ ചാപ്മാന്റെ Barbadoes(1833) തുടങ്ങിയ രചനകളുടെ ഉദാഹരണം ഇക്കാര്യം വിശദീകരിക്കാന്‍ പാട്കെ നല്‍കുന്നുണ്ട്. കരീബിയന്‍ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും സമരങ്ങളുടെയും വിശദമായ ചര്‍ച്ചയിലേക്ക് ഇപ്പോള്‍ കടക്കുന്നില്ല. മാത്രമല്ല, കരീബിയന്‍ കോളനിവല്‍ക്കരണത്തിന്റെ സങ്കീര്‍ണ്ണമായ ഭൂതകാലം പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു തീര്‍ക്കാവുന്നതല്ല. സ്പാനിഷ് കരിമ്പ് കൃഷിയില്‍ തുടങ്ങുന്ന അതിദീര്‍ഘമായ ഒരു ചരിത്രമാണത്. കരിമ്പ് പാടങ്ങളിലേക്ക് പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ട് മുതല്‍ ആഫ്രിക്കയില്‍ നിന്ന് കരീബിയന്‍ നാടുകളിലേക്ക് മനുഷ്യക്കടത്ത് നടത്തിയിരുന്നു. അടിമത്തം നിരോധിച്ചതിന് ശേഷമാണ് ഇന്ത്യയില്‍നിന്നും ചൈനയില്‍ നിന്നും കൂലിയടിമകളെ കൊണ്ടുവരുന സമ്പ്രദായം തുടങ്ങിയത്. ഇതാവട്ടെ ഫലത്തില്‍ ട്രാന്‍സ് അറ്റ്ലാന്റിക് അടിമ വ്യാപാരത്തിന്റെ മാതൃകയില്‍ തന്നെ ഉള്ളതായിരുന്നു എന്ന് നിരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ചതിയും ഭീഷണിയും ബലപ്രയോഗവും കപട വാഗ്ദാനങ്ങളും അനുനയവും എല്ലാം ചേര്‍ന്നുള്ള ദയാരഹിതമായ ഒരു ചൂഷണ വ്യവസ്ഥ ആയിരുന്നു ഇന്ത്യയില്‍ നിന്ന് വൻ തോതില്‍ കൂലിയടിമകളെ കൊണ്ട് പോകാന്‍ അടിമത്തം നിരോധിച്ച ബ്രിട്ടനും സ്വീകരിച്ചത്.

ഇപ്പോഴത്തെ കരീബിയന്‍ ദ്വീപുകളിലെ ഇന്നത്തെ വംശഘടനയില്‍ നിന്ന് തന്നെ വ്യക്തമാവുന്നത് പോലെ തെക്കേ ഇന്ത്യയില്‍ ചെന്നൈ കേന്ദ്രീകരിച്ചും വടക്കേ ഇന്ത്യയില്‍ ഗംഗാസമതലങ്ങളില്‍ നിന്നുമാണ് കൂലിയടിമകള്‍ കടത്തപ്പെട്ടത്‌. ഗയാനയിലെ കവി മഹാദായ് ദാസിന്റെ ഒരു കവിത പാട്കെ ഉദ്ധരിക്കുന്നുണ്ട്:

From across the seas they came

Britain colonizing India, transporting her chains

fromChota Nagpur and Gangetic Plains

they came in droves

like cattle

brown like cattle

eyes limpid like cattle (They came in ships)

അഗാധമായ ഭൂതാതുരതകളുടെ സാഹസിക വ്യവഹാരമായി കവിതയും നോവലും മറ്റു സാഹിത്യ രൂപങ്ങളും മാറുന്നത് എങ്ങനെ എന്നതിന് ഏറ്റവും നല്ല കരീബിയന്‍ ഉദാഹരണം വി എസ നയ്‌പാള്‍ തന്നെയാണ്. ഏതെല്ലാം തരo സ്വീകരണങ്ങളും തിരസ്കാരങ്ങളുമാണ് നയ്‌പാള്‍ നേരിട്ടത് എന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ പോസ്റ്റ്‌ കൊളോണിയല്‍ സാക്ഷരതയുടെ സങ്കീര്‍ണ്ണമായ ചരിത്രം കൂടിയാവുന്നു അത്. വലിയ വേദനകളാണ് തോട്ടം തൊഴിലാളികളുടെ പിന്‍തലമുറകള്‍ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്നത്. അടിമത്തത്തിന്റെ, അസ്വതന്ത്രതയുടെ മാനസിക-ശാരീരിക വേദനകള്‍ മാത്രമായി അതിനെ ചുരുക്കി കാണാന്‍ ആവില്ല. ദേശം അകലെയെങ്ങോ ആണെന്ന വിചാരത്തിന്റെ നീറ്റലില്‍ വാക്കുകളെ അര്‍ത്ഥത്തിന്റെ അരാജകത്വത്തില്‍പിന്തുടരുന്ന യാതനാഭരിതമായ ഒരു സാക്ഷരത ആണത്. പാര്‍ശ്വവല്ക്കരിക്കപെടുന്ന എല്ലാവരുടെയും യാതനകളുമായി അതിനു സമാനതകള്‍ ഉണ്ടെങ്കിലും സ്വന്തം ചരിത്രത്ത്തിന്റെ ഭൂഖണ്ഡാന്തര വിഭജനങ്ങള്‍ ഓര്മ്മിക്കുക എന്നത് ദുര്‍ഘടങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ ഒരു രാഷ്ട്രീയ സാംസ്കാരിക യാത്രയാണ്. അതിന്റെ പ്രതിനിധാനങ്ങള്‍ക്ക് സ്വന്തമായി ഭാഷ പോലും ഇല്ലാതെ വരുന്നു എന്നത് അതിനെ കൂടുതല്‍ വ്യഥിതമാക്കുന്നു. ഓര്‍മ്മയുടെ ഈ യാതനയാണ് ഗയാനയിലെ തന്നെ കവി ഷന യര്ദന്‍ (Shana Yardan) വിവരിക്കുന്നത്:

For you cannot remember India

the passage of time

has too long been trampled over

to bear your wistful recollections

and you only know the name

of the ship they brought you on

because your daadi told it to you (Earth is Brown)

ഡെറിക്ക് വാല്‍കോട്ട്, ലൂസി ബെന്നെറ്റ്, ഇ. ഏ. മര്ഖാം, ഗ്രേസ് നിക്കോള്‍സ്, ഡെനിസ് സ്കോട്ട് തുടങ്ങി നിരവധി പ്രമുഖ ആഫ്രിക്കന്‍ വoശജരായ കവികള്‍ കരീബിയന്‍ സാഹിത്യത്തെ ചലനാത്മകമാക്കിയ ചരിത്രമുണ്ടെങ്കിലും ഞാന്‍ തുടര്‍ച്ചയായി ഇന്ത്യന്‍ വംശജരെ ഉദ്ധരിക്കുന്നതിനു ഒരു കാരണം കൂടി ഉണ്ട്. കരീബിയന്‍ പോസ്റ്കൊളോണിയാല്‍ സാഹിത്യത്തെ അടുത്തറിയാനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായി നടത്തിയ വായനക്കിടയിലാണ് പ്രശസ്ത കവി ഇ. ഏ. മര്ഖാം എഡിറ്റ്‌ ചെയ്ത ‘Hinter land: Caribbean Poetry from the West Indies & Britain’ (Markham, E. A. 1995, Newcastle upon Tyne:Bloodaxe Books)എന്ന കവിതാ സമാഹാരം ശ്രദ്ധയില്‍ പെടുന്നത്. ആദ്യം നോക്കാന്‍ തോന്നിയത് അതില്‍ ഇന്ത്യന്‍ വംശജരുടെ കവിതകളാണ്. കവികളുടെ ജീവചരിത്രവും, അവരുമായുള്ള അഭിമുഖവും, അവരുടെ തെരഞ്ഞെടുത്ത കവിതകളും ചേര്‍ത്തിട്ടുള്ള പുസ്തകത്തിലെ പതിമ്മൂന്നു കവികളില്‍ ഒരാള്‍ പോലും ഇന്ത്യന്‍ വംശജന്‍ ആയിരുന്നില്ല. ആ സമയത്ത് ട്രിനിനാഡില്‍ നിന്നുള്ള ഇന്ത്യന്‍ വംശജ ആയ ഒരു വിദ്യാര്‍ഥിനി എന്റെ ഒരു (പോസ്റ്റ്‌) ഗ്രാജ്വേറ്റ് ക്ലാസ്സില്‍ ചേര്‍ന്നതും ക്ലാസ് റൂം ചര്‍ച്ചകളില്‍ കരീബിയന്‍ സംസ്കാരവും രാഷ്ട്രീയവും കടന്നു വരാന്‍ ഇടയാക്കി. അങ്ങനെയാണ് ഞാന്‍ കൂടുതല്‍ ഈ കാര്യത്തെ കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാന്‍ ഇടയായത്. ഇത്തരം ചില യാദൃശ്ചികതകള്‍ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നതാണ് എന്ന് പറയേണ്ടല്ലോ. പഠനവും ഗവേഷണവും പലപ്പോഴും ചില ആകസ്മിക സംഭവങ്ങളിലൂടെ പുതിയ വഴികളിലേക്ക് കടക്കാറുണ്ട്.

ഇന്ത്യന്‍ ദേശീയവികാരം വളര്‍ത്തുക എന്നതല്ല ഈ പംക്തിയുടെ ലക്ഷ്യം. എങ്കിലും നമ്മുടെ പോസ്റ്റ്‌ കൊളോണിയല്‍ ജീവിതത്തില്‍ ‘ദേശീയ’തയുടെ സെമിയോടിക്സ് നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നതിനാല്‍ അതിനെ അവഗണിക്കാന്‍ വയ്യ എന്നതാണ് വസ്തുത. ഇന്ത്യ ഇവിടെ ഒരു ഉദാഹരണം മാത്രമാണ്. ഗായത്രി സ്പിവാക് പറഞ്ഞത് പോലെ, ലോകത്തെവിടെയുമുള്ള ഇന്ത്യന്‍ വംശജരുടെ പാര്‍ശ്വവല്‍ക്കരണത്തെ വിമര്‍ശിക്കുമ്പോള്‍ ഇന്ത്യയിലെ ദളിത് പാര്‍ശ്വ വല്‍ക്കരണം പരിഹരിച്ചിട്ടില്ല എന്നത് വിസ്മരിക്കുന്നതെങ്ങനെ?

എങ്കിലും ഒരു കാലത്ത് യൂറോപ്യന്‍ മൂലധനത്തിന്റെ വിപുലമായ കച്ചവട താല്പര്യങ്ങള്‍ക്കായി ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് അവര്‍ കൊണ്ടുപോയ ഇന്ത്യന്‍ വംശജര്‍ ഇന്ന് പലയിടത്തും കടുത്ത വിവേചനത്തിന്റെ ഇരകളായ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളാണ്. മര്ഖാം എഡിറ്റ്‌ ചെയ്ത കരീബിയന്‍ കവിതകളുടെ ആന്തോളജിയില്‍ ഒരു ഇന്ത്യന്‍ കവി ഉണ്ടാകാതിരുന്നതിന്റെ ഒരു കാരണം സസെനരിന്‍ പ്രസാദ് (SasenarinePersaud)എന്ന കരീബിയന്‍ ഇന്ത്യന്‍ കവി ഇങ്ങനെ പകര്‍ത്തിയിരിക്കുന്നു:

I walk in the equatorial heat

Of discriminations everyday

I chew gums with blacks

Who grind apartheid into

Molar dust

And practice it

Here they are the white (In the heat)

പഴയ കൂലിയടിമകളുടെ പിന്മുറക്കാരായ ഇന്ത്യക്കാര്‍ ഇന്ന് അനുഭവിക്കുന്ന വിവേചനത്തിന്റെ ആഴവും പരപ്പും വ്യക്തമാക്കുക എന്നതിനപ്പുറം ഈ വരികള്‍ ഉദ്ധരിക്കുന്നത്തില്‍ ഇന്ത്യന്‍ ദേശീയതയുടെ കാവലാള്‍പ്പണി ചെയ്യുക എന്ന ഉദ്ദേശമെനിക്കില്ല. എന്നാല്‍ ഇത് ഒരു ചെറിയ പ്രശ്നമല്ല. കരീബിയന്‍ ദ്വീപുകളില്‍ മാത്രമല്ല ഏഷ്യക്കുള്ളില്‍ തന്നെ ഇന്ത്യന്‍ വംശജര്‍ കടുത്ത വര്‍ണ്ണവെറി നേരിടുന്നുണ്ട് എന്നതാണ് യാഥാര്‍ത്ഥ്യം. മലേഷ്യയില്‍, സിംഗപ്പൂരില്‍, ഹോങ്ങ് കോങ്ങില്‍, മറ്റു പ്രദേശങ്ങളില്‍ കൊളോണിയല്‍ കാലത്തെ മുതലാളിത്ത സാഹസങ്ങളില്‍ ചിതറിപ്പോയ ഇന്ത്യക്കാര്‍ വേരുകള്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടും, വിഭാഗീയതകളുടെ ഇരകളായും വ്യത്യസ്ത തീവ്രതയിലുള്ള വംശനിന്ദ അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട്. സിംഗപ്പൂരിലെ വ്യത്യസ്തമായ ചിത്രത്തെ കുറിച്ച് മറ്റൊരിക്കല്‍ വിശദമായി പറയുന്നതിന് മുന്‍പ് മറ്റൊരു തെക്കനേഷ്യന്‍ നഗരത്തിലെ വംശവെറിയും അതിനോടുള്ള ഇന്ത്യന്‍ നിസ്സഹായതയും സൂചിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഹരീന്ദര്‍ വീരയ്യ എന്ന ഇന്ത്യന്‍ വംശജ ആയ മലേഷ്യന്‍ യുവതി ഹോങ്ങ് കോങ്ങിലെ ഒരു ആസ്പത്രിയില്‍ ചികിത്സ ലഭിക്കാതെ മരിച്ചത് ഞാന്‍ അവിടെ ചെല്ലുന്നതിനു അല്‍പ്പകാലം മുന്‍പാണ്. അന്ന് അതവിടെ ഇന്ത്യന്‍ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കിടയില്‍ ചര്‍ച്ച ആയിരുന്നു. എന്നെ സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം വ്യക്തിപരമായി തന്നെ പല തരത്തിലുള്ള വിചിന്തനങ്ങള്‍ക്കു ആ സംഭവത്തെ കുറിച്ചുള്ള തിരിച്ചറിവുകള്‍ കാരണമായി. ഹരീന്ദര്‍ പേരെടുത്ത വക്കീലായിരുന്നു. ഇംഗ്ലണ്ടിലും മലേഷ്യയിലും അവര്‍ ജോലി നോക്കിയിട്ടുണ്ട്. അവരുടെ ഭര്‍ത്താവ് മാര്‍ട്ടിന്‍ ജാക്വിസ് എന്ന വെള്ളക്കാരനായിരുന്നു. ഉയര്‍ന്ന സാമൂഹിക പദവിയും സമ്പത്തും ഉണ്ടായിരുന്ന ദമ്പതികളായിരുന്നു അവര്‍. എന്നാല്‍ ആസ്പത്രിയില്‍ അവര്‍ മരിക്കാന്‍ ഇടയായത് ആവശ്യമായ ചികിത്സ ലഭിക്കാഞ്ഞത് കൊണ്ടാണെന്നും, ചികിത്സ നിഷേധിച്ചത് അവര്‍ ഇന്ത്യന്‍ വംശജ ആയതുകൊണ്ടും ഹോങ്ങ്കോങ്ങിലെ ചൈനീസിതര വംശജരോടുള്ള വിവേചനം അവര്‍ക്ക് നേരെ കാട്ടിയിട്ടാണെന്നും മാര്‍ട്ടില്‍ ജാക്വിസ് പറയുകയും ഇതെകുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലേഖനം അവിടുത്തെ പ്രമുഖ പത്രമായ ‘സൌത്ത് ചൈനാ മോര്‍ണിംഗ് പോസ്റ്റി’ല്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്തതോടെ ഈ സംഭവം ഹോങ്ങ് കോങ്ങിലെ വംശീയ വിദ്വേഷങ്ങളെ കുറിച്ചുള്ള പരസ്യമായ ചര്‍ച്ചക്ക് കാരണമായി. മാര്‍ക്സിസ്റ്റ്‌ ചരിത്രകാരനായ എറിക് ഹോബ്സ്ബോം കുടുംബ സമേതം അവരെ സന്ദര്‍ശിച്ച സമയത്തായിരുന്നു ഹരീന്ദറിനു അസുഖം ബാധിച്ചത്.

ഏഷ്യന്‍ വംശീയതയെ മനസ്സിലാക്കുക എന്നത് എന്നെ സംബന്ധിച്ചെടത്തോളം വ്യക്തിപരമായി അതുവരെ ഒരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് വാസ്തവം. യൂനിവേര്‍സിറ്റി കാമ്പസ്സുകള്‍ പലപ്പോഴും പൊതു സമൂഹത്തിലെ മോശം പ്രവണതകളുടെ വിളനിലങ്ങളല്ല. അവ കൂടുതല്‍ ജാനാധിപത്യപരവും സൌഹൃദപൂര്‍ണ്ണവുമാണ്. തീരെ ഇല്ലെന്നല്ല. അങ്ങനെയാവാന്‍ കാമ്പസുകള്‍ ഭൂമിക്കു പുറത്തല്ലല്ലോ. അത്രയ്ക്ക് പ്രകടമാവാറില്ല എന്നത് സത്യമാണ്. ഇന്ത്യന്‍ കാമ്പസ്സുകളാവട്ടെ പലപ്പോഴും അതി സൂക്ഷ്മമായും ചിലപ്പോള്‍ പ്രകടമായും ജാതി-മത വര്‍ണ്ണ വെറികളുടെ വേദികളാവാറുണ്ട്. ഇപ്പോള്‍ ഹൈദരബാദ് യൂനിവേര്സിറ്റിയില്‍ ദളിത് വിദ്യാര്‍ഥിയുടെ ആത്മഹത്യയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു ഉണ്ടായ സമരങ്ങളും കെ. കെ. ബാബുരാജ് ‘മാതൃഭൂമി’യില്‍ മഹാരാജാസ് കോളേജിനെ കുറിച്ചെഴുതിയ ലേഖനവും ഇത്തരം സംഘര്‍ഷങ്ങളുടെ സൂക്ഷ്മ-സ്ഥൂല മാനങ്ങള്‍ വെളിവാക്കുനതാണ്. ടി. കെ മാധവന്റെ ആത്മകഥയില്‍ ഒരു ബ്രാഹ്മണ വിദ്യാര്‍ഥി മാധവനോട് അയിത്തം കാട്ടാതിരിക്കുകയും, മറ്റൊരു കുട്ടിയോട് അയിത്തത്തെ കുറിച്ച് കര്‍ക്കശനാവുകയും ചെയ്യുന്നതിനു പറഞ്ഞ ന്യായം മാധവന്‍ സഹപാഠി ആണെന്നത് ആയിരുന്നു. മുപ്പതുകളില്‍ പോലും സ്കൂളിനു ഈയൊരു ജനാധിപത്യ തലം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനര്‍ത്ഥം വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ എക്കാലത്തും സമഭാവന വളര്‍ത്തുന്നു എന്നല്ല എന്ന് അതിനര്‍ത്ഥം വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ എക്കാലത്തും സമഭാവന വളര്‍ത്തുന്നു എന്നല്ല . ഇത് കേരള ചരിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നുമുണ്ട്

യൂനിവേര്‍സിറ്റിയില്‍ തന്നെ താമസിച്ചിരുന്നത് കൊണ്ടാവണം ഹോങ്ങ് കോങ്ങില്‍ എത്തി ആഴ്ചകള്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടും അവിടുത്തെ വംശീയ പ്രശ്നത്തെ നേരിട്ടറിയാനുള്ള അവസരങ്ങള്‍ എനിക്കുണ്ടായതേയില്ല. ചില ഇന്ത്യന്‍ വിദ്യാര്‍ഥികളും അധ്യാപകരും നല്‍കിയ സൂചനകളെ ഞാന്‍ അവഗണിക്കുക ആയിരുന്നു പതിവ്. അവിടെ വച്ച് പാസ്പോര്‍ട്ട് പുതുക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു ഞാന്‍ പരിചയപ്പെട്ട ഇന്ത്യന്‍ എംബസ്സിയിലെ ചെറുപ്പക്കാരനായ ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ ചൈനീസ് വിരുദ്ധ പരദൂഷണവും ഞാന്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു തള്ളികളഞ്ഞിരുന്നു. മാത്രമല്ല, ഇത്തരം വിവരങ്ങളും കഥകളും അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ മുതല്‍ ചൈനീസ് വംശജരായ സഹപ്രവര്‍ത്തകരില്‍ നിന്നും സുഹൃത്തുക്കളില്‍ നിന്നും എനിക്ക് കിട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഊഷ്മളമായ സ്നേഹത്തിന്റെയും സൌഹൃദത്തിന്റെയും അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുമായിരുന്നു. ഞാന്‍ ഇത് എഴുതുമ്പോള്‍ ഹോങ്ങ് കോങ്ങില്‍ കഴിഞ്ഞ മാസം ഒരു ഇന്ത്യന്‍ വംശജന്‍ ബെയ്ജിങ്ങില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു കോളേജ് വിദ്യാര്‍ത്ഥിനിയെ ലൈംഗികമായി ആക്രമിച്ചതിന്റെ പേരിലുള്ള സോഷ്യല്‍ മീഡിയ വിവാദം നടക്കുകയാണ്. വോങ്ങ് കാര്‍ വായുടെ ചുങ്ങ്കിംഗ്‌ എക്സ്പ്രസ്സ്‌ എന്ന സിനിമയിലൂടെ ലോകമെങ്ങുംഅറിഞ്ഞ അതെ ചുങ്ങ് കിംഗ്‌ മാന്ഷനിലാണ് ഈ അതിക്രമം നടന്നത്. പ്രതിയെ മണിക്കൂറുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ പോലീസ് കണ്ടെത്തി അറസ്റ്റ് ചെയ്തെങ്കിലും ഇന്ത്യാവിരുദ്ധവികാരം സോഷ്യല്‍ മീഡിയയില്‍ ആളിപ്പടരുകയാണ്. ബലാല്‍സംഗം ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ വിനോദമാണെന്നു വരെ കമന്റുകള്‍ വരുന്നുണ്ട്. അതവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ.

വെള്ളക്കാര്‍ ഏഷ്യയിലെയും ആഫ്രിക്കയിലെയും ലാറ്റിന്‍ അമേരിക്കയിലെയുമൊക്കെ നിറവ്യത്യാസമുള്ള മനുഷ്യരോട് കാട്ടുന്ന വിവേചനം വംശീയതയുടെ ഏറ്റവും നിന്ദ്യമായ രൂപമാണെന്നു തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരാള്‍ എന്ന നിലയില്‍ ഏഷ്യക്കുള്ളിലെ വംശീയ വിദ്വേഷങ്ങളുടെയും ആഫ്രിക്കന്‍ രാജ്യങ്ങളിലെ ഗോത്രയുദ്ധങ്ങളുടെയും രാഷ്ട്രീയ സമ്പത്ത്ശാസ്ത്രത്തെ ഞാന്‍ ഒരിക്കലും യൂറോ-യൂ.എസ് മാതൃകയിലുള്ള വംശീയതയുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തി വീക്ഷിച്ചിട്ടില്ല. ഇതിന്‍റെ ഒരു കുഴപ്പം ഏഷ്യയിലെ വംശീയതയെ രാഷ്ട്രീയമായി അവഗണിക്കാന്‍ അത് ഇടയാക്കുന്നു എന്നതാണ്. തീര്‍ച്ചയായും ഇത് പെരുപ്പിച്ചു കാട്ടുന്നത് സഹായകമാവുക യൂറോപ്പിലെ യാഥാസ്ഥിതിക രാഷ്ട്രീയത്തിന് മാത്രമാണ്. എന്നെ സംബന്ധിച്ചെടത്തോളം അന്നും ഇന്നും ആത്യന്തികമായി രാഷ്ട്രീയം തന്നെയാണ് നിലപാടുകള്‍ എടുക്കുന്നതിനുള്ള മാനദണ്ഡം. വൈകാരികമായ സമീപനം പലപ്പോഴും രാഷ്ട്രീയമായ കൃത്യതകളെ ചതിക്കുന്നതയാണ് കണ്ടു വരുന്നത്. എപ്പോഴും നിയതമായ കളത്തില്‍ തന്നെ ചവുട്ടി നിന്ന് രാഷ്ട്രീയകൃത്യത പാലിക്കുന്നതിനു സാധിക്കുമെന്നോ അത് മാത്രമാണ് ശരിയായ സമീപനമെന്നോ അല്ല. ശ്രമിക്കേണ്ടത് വിപുലമായ രാഷ്ട്രീയസഖ്യങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്താനും നില നിര്ത്താനുമാണ് എന്നതാണ് എന്‍റെ സമീപനം. സിവില്‍ സമൂഹത്തിലെ രാഷ്ട്രീയമുന്നണി തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ ജയിക്കാനുള്ളതല്ല . കാതലായ മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കാനുള്ള വിശാലമായ ചേരിയാണത്.

സ്ത്രീകള്‍ക്ക് അനുകൂലമായ നിരവധി നിയമ നിര്‍മ്മാണങ്ങള്‍ ഉണ്ടായത് ഇന്ത്യയില്‍ ഫെമിന്സിറ്റ് പ്രസ്ഥാനം ശക്തിപ്പെട്ടതിനു ശേഷം മാത്രമാണ്. ജാതിപരമായ പ്രശ്നങ്ങളില്‍ കര്‍ശന നിയമ നിര്‍മ്മാണങ്ങള്‍ ഉണ്ടായത് ദളിത്‌ പ്രസ്ഥാനം സംഘടിത സിവില്‍ സമൂഹരാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് നീങ്ങിയതിനു ശേഷമാണ്. ശക്തമായ പരിസ്ഥിതി നിയമങ്ങള്‍ ഉണ്ടായതും, വമ്പന്‍ ട്രേഡ് യൂണിയനുകളെ പോലും അടിയറവു പറയിപ്പിക്കുന്ന രീതിയില്‍ പൊതു സമൂഹത്തില്‍ പരിസ്ഥിതി വിഷയങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ട് അഭിപ്രായ രൂപീകരണം സാധ്യമായതും പരിസ്ഥിതിരാഷ്ട്രീയം പ്രചരിച്ചതോടെയാണ്‌. ഒരു രാഷ്ട്രീയപാര്‍ട്ടിയും മുന്‍കൈ എടുത്തിട്ടായിരിക്കില്ല ലൈംഗിക ന്യൂനപക്ഷങ്ങള്‍ക്ക് അനുകൂലമായ നിയമനിര്‍മ്മാണങ്ങള്‍ ഇനി ഉണ്ടാകുവാന്‍ പോകുന്നത്. തെരഞ്ഞടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിന് ഉപരിയായി നടക്കുന്ന ഇത്തരം വിപുലമായ ആശയ സമരങ്ങളിലൂടെയാണ് ജനാധിപത്യം ശക്തിപ്പെടുന്നതും പൌരത്വത്തിന്റെ പ്രശ്നം നിരന്തരം ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്നതും.

അത്തരം ഒരു പൊതു നിലപാടുള്ളതിനാല്‍ ഏഷ്യയിലെ ഇത്തരം വംശീയ വിദ്വേഷങ്ങളെ ഒരു പരിധി വരെ അവഗണിക്കുക എന്നതായിരുന്നു എന്റെ സമീപനം. യൂറോ-യൂ.എസ് വര്‍ണ്ണവിവേചനത്തിനെതിരെ ഒരുമിക്കേണ്ടവര്‍ക്കിടയിലെ ഈ ചെറിയ പിണക്കങ്ങളെ എന്തിനു കാര്യമാക്കുന്നു എന്ന് ചിന്തിച്ചു നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. അപ്പോഴാണ് ഹരീന്ദര്‍ വീരയ്യയുടെ മരണം സംഭവിക്കുന്നതും അവരുടെ വെള്ളക്കാരനായ ഭര്‍ത്താവ് ഹോങ്ങ്കോങ്ങിലെ ഭരണകൂടത്തിനും തദ്ദേശ വാസികള്‍ക്കുമെതിരെ ഗുരുതരമായ വര്‍ണ്ണ വിവേചണം ആരോപിക്കുന്നതും. ജാക്വിസ്സിന്‍റെ ലേഖനം പല തലത്തില്‍ വായിക്കാവുന്നതായിരുന്നു. ജാക്വിസ് മാര്‍ട്ടിന്റെ പ്രധാന ആരോപണം ഹോങ്ങ്കോങ്ങിലെ വംശ വെറി വെള്ളക്കാരൊഴികെയുള്ള ന്യൂനപക്ഷങ്ങളോടാണ് എന്നതായിരുന്നു. മൂന്നു ലക്ഷം വരുന്ന ഫിലിപ്പിനാ വീട്ടു ജോലിക്കാര്‍, ഇന്ത്യക്കാര്‍, ആഫ്രിക്കക്കാര്‍, നേപ്പാളികള്‍, പാക്കിസ്ഥാനികള്‍ തുടങ്ങിയവരോടൊക്കെ ആണു ഹോങ്ങ്കോങ്ങുകാര്‍ വിവേചനം കാട്ടുന്നതെന്നും തങ്ങളെ ചൂഷണം ചെയ്യുകയും അടക്കി ഭരിക്കുകയും ചെയ്ത വെള്ളക്കാരോട് അവര്‍ക്ക് യാതൊരു വിദ്വേഷവുമില്ലെന്നുമായിരുന്നു ജാക്വിസ് എഴുതിയത്. എന്നാല്‍ ഇത്തരമൊരു വംശീയ സ്വഭാവം ഹോങ്ങ്കോങ്ങിനു നല്‍കുന്നതില്‍ ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം വഹിച്ച പങ്കിനെ കുറിച്ച് അദ്ദേഹം മിണ്ടുന്നതേയില്ല.

ഇത് ഹോങ്ങ്കോങ്ങിന്റെ ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥിതിയല്ല. എഷ്യയിലുടനീളം കൊളോണിയല്‍ ഭരണത്തിന്റെ ബാക്കിപത്രമായി പരസ്പര വിദ്വേഷത്തിന്റെ, അപരനിന്ദയുടെ, അവിശ്വാസത്തിന്റെ, പുച്ഛത്തിന്റെ, ഭീതിയുടെ അന്തരീക്ഷമാണ് നിലനില്‍ക്കുന്നത്. പോസ്റ്റ്‌ കൊളോണിയല്‍ ഏഷ്യ, പഴയ യൂറോപ്പ് കൊടിയ പരസ്പര വൈരത്തിന്റെ വിത്ത് പാകി മുളപ്പിച്ചു വളര്‍ത്തിയാണ് ഉപേക്ഷിച്ചത്. നവ കൊളോണിയലിസത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക അടിത്തറ യൂറോപ്യന്‍ അധീശത്വത്തിന്റെ മാത്രം സംഭാവനയായ ഏഷ്യയുടെ ഈ കെട്ടടങ്ങാത്ത പരസ്പര വംശീയസ്പര്‍ദ്ധയാണ്.

യൂറോപ്പിലെ ഏഷ്യാ വിരുദ്ധതയും ഏഷ്യയിലെ വംശീയസ്പര്‍ദ്ധയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ രണ്ടു ആഗോള രാഷ്ട്രീയത്തെയാണ്. ഒന്ന് പഴയ കൊളോണിയല്‍ മേധാവിത്തത്തിന്റെ തുടര്‍ച്ചയാണ്. എഷ്യയിലേത് ആ മേധാവിത്തം സൃഷിടിച്ച ചരിത്രപരമായ അന്യഥാത്വത്തിന്റെ ബഹിര്‍സ്ഫുരണമാണ്. ഈ വ്യത്യാസം പ്രധാനമാണ് എന്ന് ഞാന്‍ കരുതുന്നു. ‘ഏഷ്യന്‍ നൂറ്റാണ്ട്’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപെടുന്ന ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ കടുത്ത സാംസ്കാരിക നിസ്സഹായതകളുടെ യാതനകളാണ് ഏഷ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളിലെ ഇന്ത്യക്കാരും ദക്ഷിണേഷ്യന്‍ വംശജര്‍ പൊതുവെയും നേരിടുന്നത് എന്ന വസ്തുത മറച്ചു വയ്ക്കാന്‍ കഴിയില്ല. ഇത് ഒരിക്കലും ഇന്ത്യയുടെ മാത്രം കഥയല്ല. ശ്രീലങ്ക മുതല്‍ പാകിസ്ഥാൻ വരെയുള്ള തെക്കനേഷ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളിലെ കൊളോണിയല്‍ കുടിയേറ്റക്കാര്‍ മറ്റ് ഏഷ്യന്‍ നഗരങ്ങളില്‍ അനുഭവിക്കുന്ന നിത്യ ജീവിതത്തിന്റെ ദുഷ്കര യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.

കരീബിയന്‍ ദ്വീപുകളില്‍ എന്നത് പോലെ ധീരമായി ഏഷ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളിലെ കുടിയേറ്റ ഇന്ത്യക്കാരുടെ പിന്‍തലമുറകളില്‍ നിന്ന് സാസ്കാരിക പ്രതിനിധാനത്തിന്റെ ശബ്ദങ്ങള്‍ ഇനിയും ഉച്ചത്തില്‍ കേട്ട് തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. മലേഷ്യയിലെ ദീപക് കുമാരന്‍ മേനന്റെ സിനിമ പ്രവര്‍ത്തനത്തെ കുറിച്ച് ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞ ലക്കത്തില്‍ എഴുതിയിരുന്നു. ഹോങ്ങ്കോങ്ങിലാവട്ടെ, ഈ അടുത്ത കാലത്താണ് ഇന്ത്യന്‍ എഴുത്തുകാര്‍ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നത് തന്നെ. എടുത്തു പറയത്തക്ക സംഭാവനകളൊന്നും അവരുടേതായി ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ‘The Long Walk Home’ (2009) ‘The Taj Conspiracy’ (2012) തുടങ്ങിയ നോവലുകള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മന്‍റീത് സോധി സോമേശ്വര്‍, ‘Karmic Blues’(2005) ‘The Silent Monument’ (2012) തുടങ്ങിയ നോവലുകള്‍ എഴുതിയ ശോഭ നിഹലാനി എന്നിങ്ങനെ വിരലില്‍ എണ്ണാവുന്ന ഇന്ത്യന്‍ എഴുത്തുകാരേ ഹോങ്ങ്കോങ്ങില്‍ നിന്ന് ഉണ്ടായിട്ടുള്ളു. ഇതൊക്കെ സാഹിത്യത്തിന്റെ വലിയ ധര്‍മ്മങ്ങള്‍ ഈട്ടെടുക്കുന്ന രചനകളല്ല. ഞാന്‍ ഷാനറുകളുടെ വക്താവല്ല. എങ്കിലും ഒന്നോ രണ്ടോ യുവഎഴുത്തുകാരുടെ ചെറിയ ക്രൈം ത്രില്ലറുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഹോങ്ങ്കോങ്ങിലെ ‘ഇന്ത്യന്‍ സാഹിത്യം’ വിലയിരുത്തുവാന്‍ സാധ്യമല്ലെന്ന് പറയാന്‍ ഞാന്‍ ഉത്തരാധുനികതയോട് മുഴുവന്‍ ഖേദം രേഖപ്പെടുത്തേണ്ടണ്ടതില്ല. ഇത് തന്നെയും വളരെ സമീപകാലത്തെ സംഭവവികാസമാണ്. ഇന്ത്യന്‍ രചനകള്‍ യൂറോപ്പിലെയും അമേരിക്കയിലെയും മണ്ണില്‍ ശക്തി പ്രാപിക്കുകയും വളരുകയും ചെയ്യുന്നുന്ടെങ്കിലും അതിനു സമാനമായ ഒരു പ്രവണത ഏഷ്യയിലെ ഇന്ത്യന്‍ ഡയസ്പൊറയില്‍ ദൃശ്യമല്ല. അസ്തിത്വത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം ഈ രണ്ടു ഭൂഖണ്ഡങ്ങളിലും തികച്ചും വ്യത്യസ്തങ്ങളാണ് എന്നതാണ് ഇതിന്റെ കാരണം. യൂറോപ്പിനെ നമുക്ക് അവരുടെ സാമൂഹികമായ കുറ്റബോധം കൊണ്ട് കുറച്ചെങ്കിലും നേരിടാം. അവര്‍ നമ്മെ കൊണ്ട് പോയി ചാടിച്ച ഹോങ്ങ്കോങ്ങിലും വെസ്റ്റ് ഇന്‍ഡീസ്സിലും സിംഗപ്പൂരിലുമൊക്കെ കൊളോണിയല്‍ യജമാനന്മാര്‍ പൊയ്ക്കഴിഞ്ഞ ചരിത്രത്തിന്റെ പുതിയ വേദിയില്‍ ന്യൂനപക്ഷമായ ഇന്ത്യന്‍ വംശജര്‍ സൂക്ഷ്മവും സ്ഥൂലവുമായ വംശവെറികളുടെ പശ്ചാത്തലത്തില്‍ പൌരത്വത്തിന്റെ കുഴക്കുന്ന പദപ്രശ്നത്തിനു ഉത്തരം കാണാന്‍ അറിയാതെ, സ്വന്തം വേദനകളുടെ പ്രതിനിധാനത്തിനു ഭാഷയില്ലാതെ, സാഹിത്യമില്ലാതെ പകച്ചു നില്‍ക്കുകയാണ്.